Εν Δελφοίς Έψιλον! ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΕΛ!

ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΙ ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ





Δημιουργία νέου θέματος Απαντήστε στο θέμα  [ 3 Δημοσιεύσεις ] 
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: ΗΡ (ΑΠΟ ΤΗΝ ''ΠΟΛΙΤΕΙΑ'' ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ)
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Σάβ Σεπ 13, 2008 11:13 pm 
Χωρίς σύνδεση
Νέο μέλος
Νέο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τρί Ιούλ 29, 2008 1:21 am
Δημοσιεύσεις: 18
ΗΡ
(από την ''Πολιτεία'' του Πλάτωνος)
[...]
Ο Ηρ από την Παμφυλία σκοτώθηκε στον πόλεμο, και όταν έπειτα από δέκα ημέρες έλαβαν τα σαπισμένα πτώματα των νεκρών, το δικό του δεν είχε σαπίσει. Το έφεραν στην πατρίδα του και επρόκειτο να το θάψουν, δώδεκα ημέρες μετά τον θάνατό του, και την στιγμή που τον είχαν βάλει επάνω στην νεκρική πυρά, ανεστήθη και μετά την επιστροφή του στη ζωή διηγείτο όσα είδε εκεί που πήγε.

Έλεγε λοιπόν:
όταν βγήκε η ψυχή του από το σώμα του έφυγε μαζί με πολλούς άλλους και έφθασαν σε έναν τόπο θαυμαστό όπου ήταν δύο χάσματα της γης και ακριβώς αντίκρυ τους επάνω στον Ουρανό άλλα δύο, μεταξύ αυτών κάθονταν δικαστές και εκείνοι όταν τελείωναν κάθε δίκη, διέτασσαν τους δικαίους να πάρουν τον δρόμο που ήταν δεξιά και προς τα άνω δια μέσου του ουρανού, αφού προηγουμένως τους κρεμούσαν μία πινακίδα μπροστά τους, ως φυλακτό, που έγραφε την απόφασή τους, τους αδίκους πάλι τους διέτασσαν να λάβουν τον δρόμο που ήταν αριστερά και προς τα κάτω, αφού και σε αυτούς κρεμούσαν πινακίδα από πίσω τους, που έγραφε όλες τις πράξεις που είχε κάνει καθένας.

Όταν πήγε και εκείνος να δικαστεί, του είπαν πως πρέπει να πάει πάλι πίσω στους ανθρώπους ως πληροφοριοδότης για όσα γίνονταν εκεί, και τον διέταξαν να ακούει και να παρατηρεί με προσοχή όλα τα συμβαίνοντα σε εκείνον τον τόπο. Έβλεπε λοιπόν, από τη μια μεριά στο κάθε χάσμα του ουρανού και της γης να πηγαίνουν οι ψυχές όταν τελείωνε η δίκη τους ˙ από την άλλη πλευρά, από το χάσμα της γης, ανέβαιναν ψυχές καταδιψασμένες και κατασκονισμένες ενώ από το χάσμα του ουρανού κατέβαιναν άλλες καθαρές.

Οι ψυχές που έφθαναν κάθε φορά εφαίνοντο πως ήρχοντο από πολύ μακρυνή πορεία, και με ευχαρίστησή τους πήγαιναν στο λειβάδι να βρουν μέρος για κατασκήνωση, σαν σε πανηγύρι, χαιρετούνταν μεταξύ τους όσες είχαν γνωριμία, και όσες ήλθαν από την γη ζητούσαν πληροφορίες από τις άλλες για ό,τι γίνεται σε εκείνον τον κόσμο, και οι φερμένες από τον ουρανό ρωτούσαν για τα γήινα πράγματα, έλεγαν η κάθε μια τα δικά της στις άλλες, και εκείνες που ήλθαν από την γην, με κλαυθμούς και οδυρμούς θυμούνταν πόσα και τι λογής κακά υπέστησαν και είδαν κατά την πορεία τους κάτω από την γη (και αύτη η πορεία κρατά χίλια έτη), όσες πάλι ήλθαν από τον ουρανό διηγούνταν τις εξαιρετικές απολαύσεις και τα ανυπέρβλητα κατά την ωραιότητα θεάματα που είχαν εκεί.

Θα χρειαζόμαστε όμως, αγαπητέ Γλαύκωνα, πολύν καιρό για να σου τα διηγηθώ όλα ˙ το συμπέρασμα από τα όσα είπε είναι το εξής ˙ όσες αδικίες είχε κάνει ο καθένας και όσους ανθρώπους είχε αδικήσει, για όλα τούτα, ξέχωρα για το καθένα, ετιμωρείτο η ψυχή του δέκα φορές ˙ η κάθε φορά είχε διάρκεια εκατό έτη, γιατι τόσο διαρκεί και η ανθρώπινη ζωή, για να πληρώνουν με δεκαπλάσια ποινή κάθε αδίκημά τους ˙ για παράδειγμα εκείνοι που εξ αιτίας τους πέθαναν πολλοί άνθρωποι, ή επειδή πρόδωσαν πόλεις ή στρατόπεδα, γιατι έριξαν πολλούς στην σκλαβιά, ή γιατι έγιναν αίτιοι άλλου κακουργήματος, για όλα αυτά, και ξέχωρα για το κάθε θύμα τους, πλήρωναν με δεκαπλάσια βασανιστήρια, ενώ από την άλλη πλευρά οι άνθρωποι που είχαν κάνει μερικές ευεργεσίες και είχαν φανεί δίκαιοι και ενάρετοι στη ζωή τους, έπαιρναν κατά την αυτή αναλογία την αμοιβή τους.

Δι' εκείνους που πεθαίνουν αμέσως μόλις γεννηθούν, και για εκείνους που ζουν ελάχιστο καιρό, έλεγε μερικά όχι άξια λόγου. Για την ευσέβεια και την ασέβεια προς τους θεούς και τους γονείς, καθώς και για ιδιόχειρο φόνο, έλεγε οτι οι ποινές ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Διότι έλεγε οτι ήταν παρών όταν ένας άνδρας ρωτούσε κάποιον άλλο που ήταν ο μέγας Αρδιαίος. Αυτός ο Αρδιαίος είχε γίνει τύραννος σε κάποια πόλη της Παμφυλίας, και είχαν περάσει από τότε χίλια έτη, αφού σκότωσε τον γέροντα πατέρα του και τον μεγαλύτερο αδελφό του και είχε κάνει ακόμα όπως έλεγε η παράδοση, πολλά και απαίσια εγκλήματα. Είπε λοιπόν πως ο ερωτώμενος έδωσε την κάτωθι απάντηση: Δεν ήλθε, ούτε θα έλθει ποτέ εδώ. Είδαμε λοιπόν μεταξύ των άλλων φοβερών θεαμάτων, και το εξής:

Όταν φθάσαμε στο στόμιο και επρόκειτο να ανέλθουμε επάνω, αφού είχαμε υποστεί όλες τις δοκιμασίες, ξάφνου τον είδαμε εκείνον μαζί με άλλους, που οι περισσότεροι σχεδόν από αυτούς ήταν τύραννοι ˙ ήταν όμως και μερικοί χωρίς αξίωμα, από εκείνους που είχαν κάνει πολύ μεγάλα αμαρτήματα ˙ όλοι αυτοί νόμιζαν πως ήταν καιρός τους πλέον να ανέλθουν επάνω, όμως το στόμιο δεν τους εδέχετο και μούγκριζε κάθε φορά που κάποιος εξ εκείνων τους αθεράπευτους από την πονηριά τους, ή από εκείνους που δεν είχαν τιμωρηθεί επαρκώς, επεχείρει να ανέλθει.

Μόλις άκουσαν το μουγκριτό, είπε, κάτι αγριάνθρωποι, κατακόκκινοι στην όψη τους, που ήταν κοντά στην είσοδο και καταλάβαιναν τι σημαίνει, άλλους από εκείνους που ήθελαν να ανέβουν τους έπιαναν από την μέση και τους έδιωχναν μακριά, αλλά τον Αρδιαίο και τους άλλους αφού τους έδεσαν χέρια, πόδια, και κεφάλι, τους έβαλαν κάτω και τους έγδαραν και ακολούθως τους τραβούσαν έξω και παράλληλα από τον δρόμο, επάνω σε αγκάθια, ξεσκίζοντας έτσι το σώμα τους, και κάθε φορά έλεγαν στους διαβάτες γιατί τους κάνουν έτσι και οτι θα πάνε να τους ρίξουν στον Τάρταρο.

Από τους πολλούς και πάντων των ειδών φόβους, είπε, που είχαν δοκιμάσει, αυτός ήταν ο μεγαλύτερος, μήπως δηλαδή ακουσθεί για τον καθένα τους αυτό το απαίσιο μουγκρητό τη στιγμή που θα ανέβαινε, και με απερίγραπτη χαρά καθένας τους ανέβαινε, όταν σταμάτησε το μουγκρητό. Αυτές περίπου ήταν οι ποινές και οι τιμωρίες, οι ανταμοιβές πάλιν ήταν αντίστοιχες προς αυτές.

Εάν καθένας τους έμενε επτά ημέρες στο λιβάδι, ήταν υποχρεωμένος, εκείνος και όλοι οι άλλοι, την ογδόη να σηκωθούν και να πάρουν δρόμο και την τετάρτη ημέρα της πορείας τους έφθαναν σε ένα μέρος από όπου μπορούσαν να δουν ένα ολόϊσιο φως, σαν κολώνα, που ξεκινούσε από επάνω και περνούσε ανάμεσα σε ολόκληρο τον ουρανό και την γη που το παρομοίαζαν με την ίριδα, ήταν όμως λαμπρότερο και καθαρότερο ˙ σε αυτό το φως έφτασαν έπειτα από πορεία μιας ημέρας και είδαν εδώ στην μέση στο φως τεντωμένες από τον ουρανό τις άκρες των δεσμών που τον συγκρατούν ˙ διότι αυτό το φως είναι εκείνο που συγκρατεί τον ουρανόν και περιβάλλει όλην του την περιφέρεια, ακριβώς σαν τα υποζώματα των πολεμικών πλοίων ˙ από τις άκρες των δεσμών κρεμόταν σφιχτά στερεωμένο το αδράχτι της Ανάγκης και από αυτό κανονίζονται όλες οι περιστροφικές περιφορές ˙ αυτού του αδραχτιού ο άξονας και το αγκίστρι είναι από χάλυβα, ενώ το σφοντύλι είναι φτιαγμένο από χάλυβα ανάμεικτο και με άλλα μέταλλα.

Η κατασκευή του σφοντυλιού ήταν αυτή εδώ ˙ το σχήμα του ήταν σαν το σφοντύλι που ξέρουμε εδώ στην γη, από όσα έλεγαν όμως πρέπει να το φανταστούμε οτι η κατασκευή του ήταν σαν να ήταν μέσα σε ένα μεγάλο σφοντύλι, κοίλο και σκαμμένο εσωτερικά ολόκληρο, ένα άλλο μικρότερο προσαρμοσμένο, όπως τα κλαδιά που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο προσαρμοστά, και κατόπιν ένα τρίτο μικρότερο σφοντύλι, ύστερα ένα τέταρτο και έπειτα άλλα τέσσερα.

Δηλαδή όλα τα σφοντύλια ήταν οκτώ, το ένα ταιριασμένο καλά μέσα στο άλλο, που φανέρωναν από πάνω τα χείλη τους σαν κύκλους και σχημάτιζαν γύρω από τον άξονα μια συνεχή επιφάνεια ενός σφοντυλιού ˙ εκείνος ο άξων περνώντας από το κέντρο του όγδοου σφοντυλιού έβγαινε στην άλλη μεριά.

Το πρώτο σφοντύλι που ήταν τελείως εξωτερικό, είχε τον πλατύτερο κύκλο του χείλους από όλα τα άλλα, το έκτο σφοντύλι ερχόταν δεύτερο κατά το πλάτος του κύκλου, το τέταρτο ερχόταν τρίτο, το όγδοο ερχόταν τέταρτο, το έβδομο ερχόταν πέμπτο, το πέμπτο ήταν έκτο κατά το πλάτος, το τρίτο ήταν έβδομο και το πλάτος του δευτέρου ήταν το όγδοο.

Ο κύκλος του μεγαλύτερου και εξωτερικού σφοντυλιού ήταν καταστόλιστος, του εβδόμου ήταν λαμπρότατος, του ογδόου έπαιρνε το χρώμα και την λάμψη από τον κύκλο του εβδόμου που τον φώτιζε, οι κύκλοι του δευτέρου και του πέμπτου σφοντυλιού είχαν παρόμοια σχεδόν χρώματα αλλά κάπως ξανθότερα από τους άλλους, ο κύκλος του τρίτου είχε λευκότατο χρώμα, του τετάρτου υπέρυθρο, και του έκτου ήταν δεύτερο κατά την λευκότητα.

Το αδράχτο ολόκληρο περιστρεφόμενο προς την ίδια διεύθυνση έκανε έναν κύκλο, μέσα όμως στο σύνολο του αδραχτιού που περιστρεφόταν, οι επτά εσώτεροι κύκλοι έκαναν μια ήρεμη περιστροφή αντίθετη προς την διεύθυνση του συνόλου, και από αυτούς τους επτά ταχύτερα από όλους εκινείτο ο όγδοος και με λιγότερη από αυτόν ταχύτητα αλλά ίση μεταξύ τους, κινούνταν ο έβδομος, ο έκτος και ο πέμπτος ˙ τρίτος στην σειρά κατά την ταχύτητα στην κυκλική του περιστροφή τους φαινόταν ο τέταρτος, τέταρτος στην σειρά ο τρίτος και πέμπτος ο δεύτερος.

Αυτό το αδράχτι γύριζε πάνω στο γόνατο της Ανάγκης.

Επάνω στον καθένα από αυτούς τους κύκλους καθόταν και από μια Σειρήνα που γύριζε μαζί με αυτούς και έψαλλε με την ίδια πάντοτε φωνή και στον ίδιο τόνο ˙ από την φωνή όλων αυτών των Σειρήνων, που ήταν οκτώ, γινόταν μια μοναδικά αρμονική συμφωνία.

Γύρω γύρω κάθονταν σε ίση απόσταση μεταξύ τους τρεις άλλες γυναίκες, η κάθε μια στον θρόνο της ˙ αυτές ήταν οι κόρες της Ανάγκης, οι Μοίρες (Λάχεσις, Κλωθώ και Άτροπος), φορούσαν λευκά φορέματα και είχαν στέμματα στο κεφάλι, και τραγουδούσαν, συμφώνως προς την αρμονία των Σειρήνων, η Λάχεσις τα παρελθόντα, η Κλωθώ τα παρόντα και η Άτροπος τα μέλλοντα.

Η Κλωθώ πιάνοντας με το δεξί της χέρι το αδράχτι, κατά διαλείμματα, έκανε την εξωτερική περιστροφή, η Άτροπος με το αριστερό της χέρι έκανε το ίδιο για τις εσωτερικές περιφορές και η Λάχεσις πότε με το ένα χέρι και πότε με το άλλο βοηθούσε και στην εξωτερική και στην εσωτερική περιφορά.

Αυτοί λοιπόν, μόλις έφθασαν, έπρεπε να παρουσιαστούν αμέσως στην Λάχεσιν. Στην αρχή, ένας προφήτης τους τακτοποίησε ξέχωρα τον έναν από τον άλλον, έπειτα έλαβε από τα γόνατα της Λαχέσεως, κλήρους, και παραδείγματα τρόπων ζωής, ανήλθε επί ενός υψηλού βήματος και είπεν:

Σας ομιλεί η παρθένος Λάχεσις η κόρη της Ανάγκης ˙ ψυχές εφήμερες, αρχίζει για το θνητό γένος μία ετέρα περίοδος ζωής, που θα καταλήξει στον θάνατο. Δεν θα σας πάρει η Τύχη με κλήρο, αλλά εσείς θα διαλέξετε την τύχη σας. Εκείνος που ο κλήρος του θα βγει πρώτος, ας διαλέξει πρώτος την ζωή του, που αναγκαστικά θα ακολουθήσει.

Η Αρετή είναι κτήμα αδέσποτο ˙ αναλόγως προς την εκτίμηση ή την περιφρόνηση που θα της δείξει έκαστος από εσάς, θα λάβει και μεγαλύτερο ή μικρότερο μερίδιο. Η ευθύνη ανήκει σε εκείνον που εκλέγει ˙ ο Θεός είναι ανεύθυνος.


Αφού είπεν αυτά, έριξε επάνω σε όλους από έναν κλήρο και ο καθένας ελάμβανε τον κλήρο που έπεσε κοντά του, εκτός από αυτόν τον ίδιο, τον Ήρα, που δεν του επέτρεπε να τον λάβει ˙ ο καθένας που έλαβε τον κλήρο του έβλεπε ποιά σειρά του έτυχε για την εκλογή.

Έπειτα από αυτό έβαλε μπροστά τους και επάνω στην γη τα παραδείγματα των τρόπων ζωής, και ήταν αυτά πολύ περισσότερα από τους παρόντες, και κάθε λογής ˙ διότι ήταν παραδείγματα τρόπου ζωής όλων των ζώων και όλοι οι ανθρώπινοι τρόποι ζωής ήσαν μέσα σ' αυτούς τους τρόπους, τυραννίες, άλλες ισόβιες και έτερες που ξεπέφτουν και καταλήγουν σε φτώχεια, σε εξορία και σε επετεία ˙ ήταν και τρόποι ζωής ανθρώπων ονομαστών, άλλων για την εμφάνισή τους, την ωραιότητά τους, την άλλη τους δύναμη και για την αγωνιστική τους ικανότητα, και άλλων για την καταγωγή τους και τις αρετές των προγόνων τους ˙ ήταν ακόμη και τρόποι ζωής ασήμων ανθρώπων ως προς τα προηγούμενα αγαθά, καθώς και γυναικών.

Μέσα σε αυτά δεν ήταν ποιοτική κατάταξη της ψυχής, διότι είναι αναγκασμένη να γίνει αλλοιώτικη, αναλόγως προς τον τρόπο ζωής που θα εκλέξει ˙ τα άλλα ήταν ανακατεμένα μεταξύ τους και με πλούτη και με φτώχειες, έτερα με ασθένειες, έτερα με υγείες, άλλα έπαιρναν μέση θέση απέναντι όλων.

Εδώ λοιπόν, καθώς φαίνεται, αγαπητέ μου Γλαύκωνα, βρίσκεται όλος ο κίνδυνος για τον άνθρωπο, και για αυτό ακριβώς πρέπει καθένας μας αφήνοντας κάθε άλλο μάθημα, να φροντίσει να μάθει σαν καλός ερευνητής και μαθητής, εκείνο μονάχα το μάθημα, που θα τον κάνει ικανό να ερευνήσει και να μάθει από οπουδήποτε, ποιός θα τον κάνει δυνατό και θα του δώσει τις απαιτούμενες γνώσεις, να διακρίνει τον καλό και κακό τρόπο ζωής.

Και από όλους τους δυνατούς τρόπους να διαλέγει πάντοτε τον καλύτερο, αφού θα έχει υπ' όψιν του πως συνετελούν στον ενάρετο βίο όλα όσα έως τώρα είπαμε, είτε όλα μαζί είτε και χωριστά το καθένα ˙ να μάθει τί καλό ή κακό προξενεί το κάλλος ανακατωμένο με την φτώχεια ή με τον πλούτο και με ποια συνήθεια της ψυχής κάνει τον άνθρωπο καλό ή κακό.

Να μάθει ποίο αποτέλεσμα φέρνουν εάν ανακατωθούν μεταξύ τους οι ευγενικές και οι όχι ευγενικές καταγωγές, η παραμονή στην ιδιωτική ζωή και άσκηση εξουσίας, οι σωματικές δυνάμεις και αδυναμίες, η ευχέρεια για την μάθηση και η δυσχέρεια, και όλα γενικώς τα παρόμοια που μπορεί να έχει η ψυχή εκ φύσεως ή να τα απέκτησε κατόπιν, και έτσι να γίνει ικανός, αφού τα λογαριάσει όλα καλά - καλά, να εκλέξει, έχοντας υπ' όψιν του την φύση της ψυχής, τον χειρότερο και τον καλύτερο τρόπο ζωής.

Με την βεβαιότητα ότι ο χειρότερος είναι εκείνος που την φέρνει σε σημείο να γίνει αδικότερη, και καλύτερος είναι αυτός που θα την κάνει δικαιότερη, και για όλα τα άλλα θα αδιαφορήσει ˙ διότι είδαμεν οτι αύτη είναι η καλύτερη εκλογή για τον άνθρωπο, είτε την κάνει για το διάστημα που ζει, είτε για αυτό μετά τον θάνατό του.

Πρέπει, λοιπόν, ο άνθρωπος με την γνώμη αυτή, σταθερή σαν χαλύβδινη, να κατεβαίνει στον Άδη, για να μην δοκιμάσει κατάπληξη μπροστά στα πλούτη και τα παρόμοια κακά, και για να μη προξενήσει στους άλλους πολλά και ανυπόφορα κακά πέφτοντας στα δίχτυα της τυραννίας και άλλων τέτοιων πράξεων, αλλά και για να μην πάθει αυτός ο ίδιος μεγαλύτερα, να αποφεύγει τις υπερβολές είτε προς την μία κατεύθυνση είτε προς την άλλη, και κατά την διάρκεια της επιγείου ζωής του, όσο μπορεί, και σε ολόκληρη την μέλλουσα ζωή του ˙ γιατί μόνον κατά αυτόν τον τρόπον ο άνθρωπος γίνεται ευδαιμονέστερος.

Καθώς λοιπόν έλεγε ο αγγελιαφόρος του Κάτω Κόσμου [Ηρ], ο προφήτης τότε τους συμπλήρωσε:

Και για εκείνον που θα έχει τελευταίος σειρά να διαλέξει, εάν διαλέξει με φρόνηση, είναι δυνατόν να βρεθεί τρόπος ζωής ευχάριστος και όχι κακός, εφ όσον θα ζει προσεκτικά. Ούτε και ο πρώτος στην εκλογή να παραμελήσει ούτε και ο τελευταίος να απελπιστεί.

Όταν είπε αυτά ο προφήτης, συνεχίζει να διηγείται ο αγγελιαφόρος, εκείνος που του έτυχε ο κλήρος να διαλέξει πρώτος, έτρεξε αμέσως και βούτηξε την μεγαλύτερη τυραννία και από την απερισκεψία του και την λαιμαργία του διάλεξε χωρίς να τα εξετάσει όλα με προσοχή και έτσι δεν κατάλαβε οτι μέσα σε εκείνα που διάλεξε ήταν πεπρωμένο να φάει τα παιδιά του, καθώς και έτερα κακά ˙ όταν κάθησε με την ησυχία του και εξέτασε την εκλογή του, άρχισε να κλαίει και να οδύρεται για αυτήν, χωρίς να έχει υπόψιν του όσα προηγουμένως τους είχε πει ο προφήτης ˙ διότι δεν κατηγορούσε τον εαυτό του για τα κακά που διάλεξε, αλλά την τύχη και τους θεούς και κάθε άλλον εκτός από τον εαυτό του.

Αυτός ήταν από εκείνους που ήλθαν από τον ουρανό, και είχε ζήσει κατά την προηγούμενη ζωή του σε μια πολιτεία καλά οργανωμένη, αλλά είχε αποκτήσει την αρετή, από συνήθεια και όχι από φιλοσοφική μόρφωση. Και μάλιστα μπορεί να λεχθεί οτι σε τέτοια κακά έπεφταν οι περισσότερες ουρανοφερμένες ψυχές, επειδή δεν γνώριζαν από τα κακά της γήινης ζωής ˙ εκείνες όμως οι ψυχές που ήταν φερμένες από την γη, και επειδή οι ίδιες είχαν υποφέρει πολλά βάσανα και επειδή είχαν δει και άλλους βασανισμένους, δεν έκαναν την εκλογή τους με βιασύνη.

Για αυτόν τον λόγο λοιπόν, καθώς και εξ αιτίας της τύχης του κλήρου, γίνεται σε πολλές ψυχές μεταβολή από καλό σε κακό ή και το αντίθετο ˙ γιατι εάν κανείς, κάθε φορά που θα έρχεται στην επίγεια ζωή, αφοσιώνεται σε μια υγιή φιλοσοφία και εάν έχει την τύχη να πέσει τελευταίος ο κλήρος του κατά το διάλεγμα, φαίνεται, εξ όσων διηγείται ο αγγελιαφόρος, ότι όχι μόνο εδώ στη γη μπορεί να ζήσει ευτυχής, αλλά και ο δρόμος που θα διατρέξει από εδώ στον άλλον κόσμο και από εκεί πάλι στην γη, δεν θα' ναι υπόγειος και τραχύς, αλλά ουράνιος και μαλακός.

Έλεγε λοιπόν οτι αξίζει να δει κανείς το θέαμα, πως διάλεγε η κάθε ψυχή τον τρόπο ζωής της ˙ ήταν θέαμα και ελεεινό να το βλέπει κανείς και γελοίο και θαυμάσιο ˙ ως επί το πλείστον η εκλογή γινόταν σύμφωνα με τις συνήθειες της πρώτης ζωής. Διότι είδε, καθώς έλεγε μια ψυχή που κάποτε ήταν του Ορφέως, να διαλέγει την ζωή του κύκνου, διότι δεν ήθελε να ξαναγεννηθεί από γυναίκα, εξ αιτίας του μίσους που είχε κατά των γυναικών επειδή τον σκότωσαν ˙ είδε την ψυχή του Θαμύρου να διαλέγει την ζωή του αηδονιού, είδε και έναν κύκνο να αλλάζει την ζωή του με ανθρώπινη, καθώς και άλλα μουσικά ζώα.


[<σημείωση: Υψηλοί οι συμβολισμοί όλων των εδώ περιγραφών ενσαρκώσεων, ύπατος μεταφορικός λόγος.>]

Η εικοστή στην σειρά ψυχή διάλεξε την ζωή του λέοντος ˙ αυτή ήταν η ψυχή του Τελαμωνίου Αίαντος, που απέφυγε να γίνει άνθρωπος, διότι θυμόταν την κρίση των όπλων.

Έπειτα από αυτήν, ήλθε η ψυχή του Αγαμέμνονος ˙ και αυτή από το μίσος της κατά του ανθρωπίνου γένους για τα όσα έπαθε, άλλαξε την ανθρώπινη ζωή με την ζωή του αετού. Στην μέση είχε κληρώσει η ψυχή της Αταλάντης, που όταν είδε τις μεγάλες τιμές ενός ανθρώπου αθλητού, δεν μπόρεσε να προσπεράσει αδιάφορη, και τις έλαβε.

Ακόλουθα από αυτήν είδε την ψυχή του Επειού, υιού του Πανοπέως, να λαμβάνει την φύση μιας άξιας τεχνίτρας γυναίκας ˙ πολύ μακριά ανάμεσα στις τελευταίες είδε την ψυχή του γελωτοποιού Θερσίτου να λαμβάνει την ζωή πιθήκου.

Κατά τύχη πέρασε και η ψυχή του Οδυσσέως, που της είχε πέσει ο τελευταίος κλήρος να εκλέξει, και από την ανάμνηση των βασάνων που πέρασε στη γη, είχε περιορίσει υπερβολικά την φιλοδοξία της, και για αυτό εγύριζε πολλή ώρα να βρεί ζωή ενός ανθρώπου απλού χωρίς αξιώματα, και μόλις και μετά βίας την βρήκε κάπου περιφρονημένη από όλες τις άλλες ψυχές ˙ όταν την είδε φώναξε οτι θα έκανε την ίδια εκλογή, και εάν ακόμη είχε τον πρώτο κλήρο, και τη δέχτηκε με όλη της την ευχαρίστηση.

Και από τα άλλα θηρία το ίδιο: ήλλαζαν την ζωή τους με ανθρώπινη ή και μεταξύ τους, τα άδικα ελάμβαναν την ζωή των αγρίων, ενώ τα δίκαια έπαιρναν την ζωή των ημέρων ζώων, και γενικώς γινόταν μεταξύ τους κάθε είδους ανάμειξη.

Αφού λοιπόν όλες οι ψυχές διάλεξαν τον τρόπο της ζωής τους, με την ίδια τάξη που τους είχε δώσει ο κλήρος επήγαν μπροστά στην Λάχεσιν ˙ εκείνη έδωσε στην κάθε μια τον δαίμονα που εδιάλεξε, για να την προστατεύει στη ζωή της και να εποπτεύει στην εκτέλεση των υποχρεώσεων που κάθε ψυχή διάλεξε.

Αυτός ο δαίμονας οδηγούσε κατά πρώτον την ψυχή στην Κλωθώ, κάτω από το χέρι της και το στριφογύρισμα του αδραχτιού, για να επικυρώσει έτσι την μοίρα που διάλεξε η ψυχή μετά την επαφή του με το αδράχτι, έφερνε την ψυχή στο γνέσιμο της Ατρόπου, κάνοντας έτσι αμετάκλητα όσα η Κλωθώ εμοίρανε.

Από εκεί χωρίς να γυρίσουν πίσω τους να ιδούν, επήγαιναν και περνούσαν κάτω από τον θρόνο της Ανάγκης και έβγαιναν στην άλλη μεριά ˙ όταν πέρασαν και οι άλλοι, κίνησαν όλοι να πάνε στο πεδίο της Λήθης με μια φοβερή και αποπνικτική ζέστη ˙ διότι αυτό το πεδίον ήταν γυμνό από δένδρα και από κάθε άλλο που φυτρώνει στην Γη.

Όταν πλέον έφθασε το βράδυ, κατασκήνωσαν όλοι τους κοντά στον Αμέλητα ποταμό, που το νερό του δεν μπορούσε να το κρατήσει κανένα αγγείο.

Κάθε ψυχή λοιπόν ήταν αναγκασμένη να πιεί μια ορισμένη ποσότητα από τον νερό αυτό, αλλά όσοι δεν μπορούσαν να κρατηθούν, εξ αιτίας της αφροσύνης τους, έπιναν περισσότερο από όσο έπρεπε ˙ όποιος όμως έπινε περισσότερο, λησμονούσε τα πάντα.

Όταν κοιμήθηκαν και έφθασαν τα μεσάνυχτα, ακούσθηκε βροντή και έγινε σεισμός, και από εκεί που ήσαν, ξάφνου εσκόρπισαν, άλλος από εδώ έτερος από εκεί, προς την γένεση, επάνω, σαν διάττοντες αστέρες.

Αυτόν δεν τον άφησαν να πιεί νερό ˙ από που, όμως, και πώς έφθασε στο σώμα του δεν γνώριζε, αλλά ξάφνου το πρωί, όταν άνοιξε τα μάτια του, είδε τον εαυτό του ξαπλωμένο επάνω στην πυρά.

Και έτσι, αγαπητέ μου Γλαύκωνα, διεσώθη ο μύθος και δεν εχάθη ˙ και μπορεί να μας σώσει και εμάς, εάν τον πιστεύσουμε, και το ποτάμι της Λήθης θα το περάσουμε καλώς, και η ψυχή μας δεν θα μολυνθεί.
[...]

_________________
Εν τη Μεγίστη Φωτεινότητι,
Παλιγγίνης Ελευθέριος - Ίκαρος
= ) ) = Ι Ι = ( ( =


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Σάβ Σεπ 13, 2008 11:47 pm 
Χωρίς σύνδεση
Δραστήριο μέλος
Δραστήριο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Παρ Ιούλ 25, 2008 4:17 am
Δημοσιεύσεις: 130
Τοποθεσία: Ο κόσμος των άστρων...
Συγχαρητήρια και από εμένα για το θέμα!

Η αρχαία γραμματεία περιέχει τόσες αλήθειες...

Σ' ευχαριστούμε φίλε icaros83 και περιμένουμε και άλλα ανάλογα θέματα!

_________________
ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Κυρ Σεπ 14, 2008 2:09 am 
Χωρίς σύνδεση
Διαχειριστής
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Ιούλ 23, 2008 11:25 pm
Δημοσιεύσεις: 1362
Τοποθεσία: Κάπου... εκεί πέρα από τ' άστρα
Πολύ όμορφη δημοσίευση!

Θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες...

Ένα ευχαριστώ και από εμένα και καλή συνέχεια!

_________________
Maro karma
Αστρολόγος, καρμική ερευνήτρια
Εικόνα

Είμαστε όλοι εδώ και τίποτα δεν μας σκιάζει.. Με όπλο την Αγάπη μας η ώρα πλησιάζει!
Είμαστε όλοι εδώ, Ουράνιοι απεσταλμένοι... Το δίκιο για να φέρουμε σε όλη την Οικουμένη!


Κορυφή
 Προφίλ  
 


Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Δημιουργία νέου θέματος Απαντήστε στο θέμα  [ 3 Δημοσιεύσεις ] 


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 0 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Mods Βάση δεδομένων :: Επαναφορά μπλοκ

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com
phpBB SEO
Portal XL 5.0 ~ Plain 0.2
Create a Forum | Terms of Service | Privacy Policy | Report the forum