Εν Δελφοίς Έψιλον! ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΕΛ!

ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΙ ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ





Δημιουργία νέου θέματος Απαντήστε στο θέμα  [ 16 Δημοσιεύσεις ] 
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Ιούλ 24, 2008 3:14 pm 
Χωρίς σύνδεση
Διαχειριστής
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Ιούλ 23, 2008 11:25 pm
Δημοσιεύσεις: 1361
Τοποθεσία: Κάπου... εκεί πέρα από τ' άστρα
Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ!

...Από τα πολλά άλυτα μυστήρια των κόσμων, το αίνιγμα της χαμένης ηπείρου Ατλαντίδας, αποτελεί πιθανόν το μεγαλύτερο. Ο μυστηριώδης αυτός θρύλος της Ατλαντίδας προβλημάτισε και ενέπνευσε ανθρώπους κάθε επιπέδου διαμέσου των αιώνων. Και η αυθεντικότητα του θρύλου της Ατλαντίδας είναι σχεδόν το ίδιο ελκυστική όσο και η ίδια η άγνωστη ήπειρος. Κυριολεκτικά, χιλιάδες βιβλία και άρθρα έχουν γραφεί για την άγνωστη ήπειρο και ο θρύλος της έχει εμπνεύσει συγγραφείς μυθιστορημάτων, διηγηματογράφους, ποιητές, παραγωγούς κινηματογραφικών ταινιών κ.λ.π.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Έντγκαρ Κέϋση "Για την Ατλαντίδα, εκδόσεις Βουλούκου.

Λέγεται, πως πολλοί Άτλαντες έχουν ενσαρκωθεί την περίοδο αυτή στη γη, ώστε μέσα από την προσφορά τους προς την ανθρωπότητα να κλείσουν καρμικούς τους λογαριασμούς. Να διορθώσουν, δηλαδή, τα λάθη που είχαν κάνει τότε.

Από την προσωπική μου έρευνα έχω μελετήσει αρκετά ωροσκόπια τέτοιων ατόμων, με ενσαρκώσεις και στην Ατλαντίδα και θα μπορούσα να πω πως είναι πολύ ενδιαφέροντα!

Σαν ατομική μνήμη, έχω δει τον εαυτό μου, σαν άντρα, ν' ασχολείται με τη μελέτη των άστρων εκεί και τις αποστολές σκαφών. Ήμουν αντίθετος με την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί και κάποια στιγμή εγκατέλειψα την Ατλαντίδα, πηγαίνοντας στην Αίγυπτο, όπου παρέμεινα και μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Αν έχετε κάποια μνήμη σε σχέση με την Ατλαντίδα, ευχαρίστως να τη μοιραστούμε μαζί!!!!

Εικόνα

_________________
Maro karma
Αστρολόγος, καρμική ερευνήτρια
Εικόνα

Είμαστε όλοι εδώ και τίποτα δεν μας σκιάζει.. Με όπλο την Αγάπη μας η ώρα πλησιάζει!
Είμαστε όλοι εδώ, Ουράνιοι απεσταλμένοι... Το δίκιο για να φέρουμε σε όλη την Οικουμένη!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Σάβ Ιούλ 26, 2008 3:32 pm 
Χωρίς σύνδεση
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 24, 2008 12:59 am
Δημοσιεύσεις: 450
Τοποθεσία: Το αχανές... διάστημα
karma έγραψε:
...Από τα πολλά άλυτα μυστήρια των κόσμων, το αίνιγμα της χαμένης ηπείρου Ατλαντίδας, αποτελεί πιθανόν το μεγαλύτερο. Ο μυστηριώδης αυτός θρύλος της Ατλαντίδας προβλημάτισε και ενέπνευσε ανθρώπους κάθε επιπέδου διαμέσου των αιώνων. Και η αυθεντικότητα του θρύλου της Ατλαντίδας είναι σχεδόν το ίδιο ελκυστική όσο και η ίδια η άγνωστη ήπειρος. Κυριολεκτικά, χιλιάδες βιβλία και άρθρα έχουν γραφεί για την άγνωστη ήπειρο και ο θρύλος της έχει εμπνεύσει συγγραφείς μυθιστορημάτων, διηγηματογράφους, ποιητές, παραγωγούς κινηματογραφικών ταινιών κ.λ.π.

Το κείμενο αυτό είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Έντγκαρ Κέϋση «Για την Ατλαντίδα», εκδόσεις Βουλούκου.

Πρόσφατα διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο και ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα!

Όχι τόσο για τα στοιχεία που παρέθετε, αλλά για την αληθοφάνειά τους, η οποία αντηχούσε δυνατά στην ψυχή μου...

Τα περισσότερα μου φάνηκαν "οικεία"!!!

Εάν έχετε διαβάσει και εσείς το βιβλίο αυτό, μπορούμε να κάνουμε μία συζήτηση!

_________________
space heart Εικόνα
Δεν αξίζει να κλάψεις για κανέναν... όσοι αξίζουν τα δάκρυά σου, δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις...
Αυτοί που μας πληγώνουν ποτέ δεν ήταν δικοί μας και όμοιοί μας...!!!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Κυρ Ιούλ 27, 2008 3:22 pm 
Χωρίς σύνδεση
Διαχειριστής
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Ιούλ 23, 2008 11:25 pm
Δημοσιεύσεις: 1361
Τοποθεσία: Κάπου... εκεί πέρα από τ' άστρα
Το βιβλίο αυτό το διάβασα στα πρώτα χρόνια της εσωτερικής μου αναζήτησης, όπως και πολλά άλλα του Έντγκαρ Κέϋση (ιδιαίτερα αυτό "Το πως να θυμηθείτε τις προηγούμενες ζωές σας).

Τα δύο αυτά βιβλία είναι σχετικά, γιατί οι περισσότερες πληροφορίες που αποκόμισε ο Κέϋση πηγάζουν από "μνήμες" προηγούμενων ενσαρκώσεων.

Λέγεται, μάλιστα, πως πολλοί Άτλαντες έχουν ενσαρκωθεί την περίοδο αυτή στη γη, ώστε μέσα από την προσφορά τους προς την ανθρωπότητα να κλείσουν καρμικούς τους λογαριασμούς. Να διορθώσουν, δηλαδή, τα λάθη που είχαν κάνει τότε.

Από την προσωπική μου έρευνα έχω μελετήσει αρκετά ωροσκόπια τέτοιων ατόμων, με ενσαρκώσεις και στην Ατλαντίδα και θα μπορούσα να πω πως είναι πολύ ενδιαφέροντα!

Σαν ατομική μνήμη, έχω δει τον εαυτό μου, σαν άντρα, ν' ασχολείται με τη μελέτη των άστρων εκεί και τις αποστολές σκαφών. Ήμουν αντίθετος με την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί και κάποια στιγμή εγκατέλειψα την Ατλαντίδα, πηγαίνοντας στην Αίγυπτο, όπου παρέμεινα και μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Αν έχετε κάποια μνήμη σε σχέση με την Ατλαντίδα, ευχαρίστως να τη μοιραστούμε μαζί!!!!

_________________
Maro karma
Αστρολόγος, καρμική ερευνήτρια
Εικόνα

Είμαστε όλοι εδώ και τίποτα δεν μας σκιάζει.. Με όπλο την Αγάπη μας η ώρα πλησιάζει!
Είμαστε όλοι εδώ, Ουράνιοι απεσταλμένοι... Το δίκιο για να φέρουμε σε όλη την Οικουμένη!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Αύγ 07, 2008 11:27 pm 
Χωρίς σύνδεση
Διακριθέν μέλος
Διακριθέν μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τρί Ιούλ 29, 2008 1:24 am
Δημοσιεύσεις: 170
Τοποθεσία: Κάπου εκεί δίπλα σου.
Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Ελλάνικο.

_________________
Μη κάνετε πράγματα που δεν θα θέλατε να σας κάνουν ποτέ!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Αύγ 11, 2008 4:52 pm 
Χωρίς σύνδεση
Δραστήριο μέλος
Δραστήριο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Παρ Ιούλ 25, 2008 4:17 am
Δημοσιεύσεις: 130
Τοποθεσία: Ο κόσμος των άστρων...
Ας πούμε κάποια πράγματα για την Ατλαντίδα!

Πηγή: www.ATLANTIDA.idx.gr

Ο θρύλος της χαμένης Ατλαντίδας χάνεται στην αρχαιότητα. Αφορμή για τις συζητήσεις γύρω από τον χαμένο πολιτισμό δίνουν τα κείμενα που βρέθηκαν μέσα στα διασωθέντα κείμενα αρχαίων Ελλήνων ιστορικών με πρωτοστάτη τον Πλάτωνα (427-345 π.Χ.).

Από τότε που ο Πλάτωνας έγραψε τον Τίμαιο και τον Κριτία, την ανθρώπινη σκέψη την απασχολεί ο μύθος της Ατλαντίδας. Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Πλάτωνα, οι ιερείς ενός ναού στην αιγυπτιακή πόλη Σάϊδα διηγήθηκαν στο Σόλωνα ότι πέρα από τις Στήλες, στον Ατλαντικό Ωκεανό υπήρχε μια εκτεταμένη μεγαλόνησος ή ήπειρος, η Ατλαντίδα, "μεγαλύτερη από τη Λιβύη και την Ασία μαζί", οι κάτοικοι της οποίας 9000 χρόνια πριν από την εποχή του Σόλωνα επιχείρησαν να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο αλλά αποκρούστηκαν από τους τότε Aθηναίους. Η Ατλαντίδα τελικά καταποντίστηκε στα νερά του ωκεανού, που στο σημείο αυτό δεν είναι πια πλωτός.

Από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας πολλοί γοητεύτηκαν από τις προοπτικές ανατροπής πολλών ιστορικών δεδομένων, που θα προκαλούσε η επαλήθευσή του μύθου της Ατλαντίδας, ενω άλλοι, απέρριψαν μια τέτοια εκδοχή και κράτησαν μόνο τον γοητευτικό μύθο. Ο επιφανέστερος μαθητής του Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης, τον αντιμετωπίζει σα μύθο. "Όπως τη δημιούργησε έτσι και την κατέστρεψε", (ο Πλάτωνας την Ατλαντίδα), γράφει σχολιάζοντας το απότομο τέλος της σχετικής διήγησης στον Κριτία.

“Άκουσε λοιπόν Σωκράτη μια πολύ παράξενη παράδοση που όμως είναι εντελώς αληθινή, όπως τη διηγήθηκε κάποτε ο πιο σοφός από τους επτά σοφούς, ο Σόλωνας...”
Πλάτων “Τίμαιος”

Ήταν πράγματι μια παράξενη παράδοση, μια θαυμαστή ιστορία αυτή που άκουσε ο Σόλωνας από τους Αιγυπτίους ιερείς και την κατέγραψε ο Πλάτωνας στους πασίγνωστους πια διάλογους του “Τίμαιος” και “Κριτίας”. Μια ιστορία που παρά το ότι ο Πλάτωνας ισχυρίζεται ότι είναι εντελώς αληθινή συνεχίζει να παραμένει τυλιγμένη στη χρυσόσκονη του θρύλου και του μυστηρίου. Μια ιστορία για έναν θαυμαστό λαό της αρχαιότητας και μια εκπληκτική ήπειρο : τη θρυλική Ατλαντίδα που μεγαλούργησε για αιώνες ολόκληρους, γνώρισε την οργή του προστάτη της, Θεού Ποσειδώνα και καταποντίστηκε στα βάθη του ωκεανού...

(...) Αλλά ο Θεός των Θεών, ο Δίας που κυβερνά εύνομα, κατάλαβε ότι ένας ενάρετος λαός είχε ξεστρατίσει και θέλησε να τον τιμωρήσει για να σωφρονιστεί και να φρονιμέψει. Συγκάλεσε λοιπόν όλους τους Θεούς στα σεβάσμια ανάκτορα του, που επειδή βρίσκονται στο κέντρο του κόσμου τα βλέπουν όλα καθαρά και αφού συγκεντρώθηκαν όλοι τους είπε...”
Πλάτων “Κριτίας”

Ο μισοτελειωμένος διάλογος του Πλάτωνα, έδωσε μια ακόμα νότα “σασπένς” σ΄ αυτό το ιστορικό “θρίλερ” που έμελλε να αναβιώσει και να βρεθεί στο επίκεντρο της επιστημονικής έρευνας και προσοχής κυρίως από τα 1882 και μετά.. Ήταν τότε που το μέλος του Αμερικανικου Κογκρέσου, ο Ιγνάτιος Ντόνελυ από τη Μινεσσότα έγραψε το “κλασικό” πια βιβλίο του “Ατλαντίδα, ο προκατακλυσμιαίος κόσμος”, με το οποίο προσπαθούσε να ερμηνεύσει το μεγάλο αυτό γρίφο, κάνοντας τους πρώτους συσχετισμούς με μια σειρά από στοιχεία και θέτοντας ουσιαστικά σε νέα βάση το μυστηριώδες ερώτημα :Υπήρξε η Ατλαντίδα ή την “γέννησε” απλώς η φαντασία του Πλάτωνα ; Και αν υπήρξε, πού βρίσκονται σήμερα τα “λείψανα” αυτού του μεγαλειώδους πολιτισμού;

Πολλοί ήταν αυτοί που προσπάθησαν να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα. Αλλοτε με βάση την φαντασία, άλλοτε τα επιστημονικά δεδομένα, άλλοτε με ένα συνδιασμό και των δύο ή με την χρήση θεωριών που είχαν σαν σημείο αναφοράς το υπερφυσικό και την παραψυχολογία. Δεν στάθηκε όμως δυνατόν να βρεθεί μια κοινή συνιστώσα ειδικά όσον αφορά στον γεωγραφικό προσδιορισμό που θα έπρεπε να αναζητηθεί αυτή η μυστηριώδης ήπειρος (με δεδομένο φυσικά ότι η ήπειρος αυτή κάποτε υπήρξε και δεν ήταν απλώς ένα φανταστικό δημιούργημα, είτε του Πλάτωνα, είτε του Σόλωνα, είτε τέλος των Αιγύπτιων ιερέων που διηγήθηκαν τη θαυμαστή ιστορία της Ατλαντίδας στον Ελληνα Σοφό).

Η “ιστορία” που παραθέτει ο Πλάτωνας κάνει σαφέστατο λόγο για μια ήπειρο πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, το γνωστό μας Γιβλαρτάρ, ένα στοιχείο που ώθησε τους περισσότερους ερευνητές να αναζητήσουν τα ίχνη της στον Ατλαντικό ωκεανό με τους περισσότερους “πόντους” σ΄αυτό το παιχνίδι συνεχόμενων αναπάντητων γρίφων να τους “κερδίζουν” οι Αζόρες και τα νησιά Μπίμινι στον Ατλαντικό ωκεανό, σε συνδιασμό πάντα με το ακόμα πιο περίπλοκο πάζλ του Τριγώνου των Βερμούδων.
Η γενική αυτή γεωγραφική τοποθέτηση κέρδισε ακόμα περισσότερο έδαφος όταν φάνηκε να επαληθεύονται οι “προφητείες” του γνωστού Εντγκαρ Καίης. Ο Καίης, ο οποίος “προφήτευε” διάφορα πράγματα πέφτοντας σε έκσταση, έδειχνε μια ιδιαίτερη προτίμηση στην Ατλαντίδα, κάνοντας μια ολόκληρη σειρά αναφορών (αναδρομικής μνήμης;) στη χαμένη ήπειρο και τον πολιτισμό της. Σε μια από αυτές τις αναφορές έκανε λόγο για το ότι η Ατλαντίδα θα αρχίσει να έρχεται σταδιακά στο φώς στα νησιά Μπίμινι, στα 1968 ή 69. Οντως στα 1968 στο βυθό των νήσων Μπίμινι ανακαλύφθηκαν μια σειρά από ογκόλιθοι που έμοιαζαν ανθρώπινα δημιουργήματα Το γεγονός αυτό πυροδότησε μια ατέλειωτη σειρά φημων και θεωριών που δεν έχασαν ποτέ το ενδιαφέρον τους.

Μια δεύτερη γεωγραφική και χρονική παράλληλα τοποθέτηση της Ατλαντίδας και του πολιτισμού της βρίσκει την Κρήτη, τη Σαντορίνη και τον Μινωικό πολιτισμό στα δίκτυα του θρύλου της χαμένης ηπείρου. Η ανακάλυψη του οικισμού στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης και οι πρώτες ανασκαφές από τον Σπ. Μαρινάτο έδειξαν το δρόμο για τη νέα αυτή θεωρία που έμοιαζε πολύ πιο ρεαλιστική από τις υπόλοιπες. Γιατί δηλαδή ο Πλάτωνας , και πιθανότερα οι Αιγύπτιοι Ιερείς να μην έκαναν λάθος και να άντλησαν απλώς τα δεδομένα τους για τη “στήριξη” της ιστορίας από την καταστροφική έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, στα μακρινά χρόνια της προϊστορίας, μια έκρηξη που συγκρίθηκε στη μορφή (και όχι στην ένταση αφού η Αιγαιακή ήταν πολύ πιο έντονη) με την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα.

Ετσι πολύ απλά ο ανεπτυγμένος πολιτισμός των Ατλάντων δεν ήταν άλλος από τον Μινωικό εμπλουτισμένος με τα απαραίτητα φανταστικά στοιχεία. Η καταστροφή του η ηφαιστειακή έκρηξη και οι συνέπειες της, καθώς και η απουσία επισκέψεων από τους Μινωίτες και ειδήσεων από την πλούσια αυτή χώρα οδήγησε τους Αιγύπτιους να περιγράψουν στον Σόλωνα τον καταποντισμό της ηπείρου προσθέτοντας ένα μηδενικό στην χρονική τοποθέτηση των συμβάντων και κάνοντας λόγο για μια καταστροφή που συνέβη 10.000 χρόνια πριν αντί για το λογικότερο 1000.

Τα επιχειρήματα που στήριζαν αυτή τη θεωρία όπως φυσικά και ο απαραίτητος αντίλογος δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν. Και φυσικά δεν θα ήταν υπερβολή να πεί κανείς ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να “γεννιούνται” συνεχώς νέες θεωρίες έως αποδείξεως της ύπαρξης ή όχι της Ατλαντίδας...

Και φυσικά δεν πρέπει να λησμονούμε την Βιβλική ιστορία του κατακλυσμού και τις ανάλογες των διαφορων πολιτισμών της γής που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θεωρήθηκε ότι πηγάζουν από τον αρχέγονο κατακλυσμό της Ατλαντίδας και ότι στην ουσία αποτελούν μια μεταγενέστερη επιβίωση της ίδιας ιστορίας σε δεκάδες παραλλαγές.
Ποια ήταν λοιπόν αυτή η χώρα που καταποντίστηκε όταν οι Θεοί οργίστηκαν με την διαφθορά των κατοίκων της; Σύμφωνα με τις περιγραφές του Πλάτωνα η Ατλαντίδα ήταν μια ήπειρος μεγαλύτερη από την Ασία και την Λιβύη μαζί που είχε μια από τις πιο εντυπωσιακές πόλεις της αρχαιότητας για πρωτεύουσα της. Η μορφή της πρωτεύουσας της Ατλαντίδας μοιάζει περισσότερο με παραμύθι, εντυπωσιακό για την λαμπρότητα των κατασκευών της και γοητευτικό για τους θρύλους που το τυλίγουν.

Το σημαντικότερο τμήμα της πόλης ήταν ένας μεγάλος λόφος στο κέντρο του οποίου υψωνόταν ο ναός του Ποσειδώνα. Ο ναός αυτός “φιλοξενούσε” ένα αριστουργηματικό έργο τέχνης, το χρυσό άγαλμα του Θεού της θάλασσας και προστάτη της Ατλαντίδας, πάνω σ΄ ένα άρμα που το οδηγούσαν έξι επίσης χρυσά φτερωτά άλογα. Ο ναός που χαρακτηριζόταν για τον πλούτο και τη διακόσμηση του ήταν παράλληλα και ένα σπουδαίο διοικητικό κέντρο, αφού σ΄ αυτόν συγκεντρωνόταν κάθε έξι χρόνια οι ηγεμόνες της Ατλαντίδας για να προσφέρουν θυσίες στον Ποσειδώνα. Παράλληλα έπαιρναν εκεί τις σημαντικές αποφάσεις για την διοίκηση της ηπείρου, αποφάσεις που καταγραφόταν σε χρυσές πλάκες και έμεναν στο ναό.

Στην πεδιάδα, γύρω από τον λόφο είχε κατασκευαστεί ένα περίπλοκο σύστημα καναλιών μήκους εννιά χιλιομέτρων το οποίο αναπτύσσονταν κυκλικά και επέτρεπε το πέρασμα πλοίων από την μια ζώνη στην άλλη, την ύδρευση της εύφορης πεδιάδας και φυσικά την επικοινωνία των κατοίκων από τη μια ζώνη στην άλλη με την χρήση διωρύγων.

Όσο για τα τεχνολογικά επιτεύγματα που υπήρχαν σε αυτή την ήπειρο οι αναφορές που έχουν καταγραφεί ανά τους αιώνες προκαλούν αν μη τι άλλο έκπληξη για το θαυμαστό επίπεδο τεχνογνωσίας. Οι αναφορές αυτές αλώστε σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την “ταυτότητα” της Ατλαντίδος οδήγησαν στη θεωρία ότι η ήπειρος αυτή ήταν ουσιαστικά ο αρχέγονος πολιτισμικός πυρήνας της ανθρωπότητας από τον οποίο διασώθηκαν χάρις τη διαφυγή των ιερέων της που είχαν διαισθανθεί τη καταστροφή, κάποια σημαντικά στοιχεία που διαμόρφωσαν αργότερα τους άλλους πολιτισμούς.

Ο Ντε Κάμπ (De Camp), στο βιβλίο του Χαμένες Ήπειροι, δίνει μια λίστα με 210 διαφορετικές θεωρίες και απόψεις που είχαν διατυπωθεί μέχρι το 1970 και η οποία δείχνει τα πλέον απροσδόκητα μέρη που έχουν προταθεί ως η πιθανή θέση της Ατλαντίδας. Στην λίστα αυτή, μεταξύ άλλων συναντάμε: Αμερική, Ανταρκτική, Βόρεια θάλασσα, Σουηδία, Βέλγιο, Ολλανδία, Αγγλία, Γαλλία, Πορτογαλία, Νότια Ισπανία, Βόρειο Μαρόκο, Τυνησία, Λιβύη, Σαχάρα, Νιγηρία, Αιθιοπία, Αραβία, Λίβανος, Ισραήλ, Ιράκ, Ιράν, Καύκασος, Κριμαία και Νότια Ρωσία, Σιβηρία, Δυτικές Ινδίες, Ινδικός Ωκεανός, Κεϋλάνη... και φυσικά, τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Οι πιο διαδεδομένες από τις θεωρίες αυτές είναι βέβαια εκείνες που, ακολουθώντας κυριολεκτικά το κείμενο του πλατωνικού Τίμαιου, την τοποθετούν ή στον Ατλαντικό Ωκεανό, όπου το νησί Μπίμινι θεωρείται ένα της κατάλοιπο, ή κάπου στην Αμερική (Μεξικό, Βενεζουέλα, Περού, Βραζιλία).

Μόνον ένας ερευνητής στις αρχές του αιώνα μας έκανε το πρωτοπόρο διάβημα να σκεφτεί την πιθανότητα ότι ο μύθος της Ατλαντίδα θα μπορούσε να βασίζεται σε κάποια ιστορικά γεγονότα που να εξελίχθηκαν στην Ελλάδα. Αυτός ήταν ο Σκωτσέζος Φρόστ (Κ.Τ. Frost) ο οποίος το 1909, σε άρθρο του στο περιοδικό The Times, ανακοίνωσε την θεωρία του ότι "ο πλατωνικός μύθος της Ατλαντίδας ήταν εν μέρει βασισμένος σε γεγονότα της Μινωικής ιστορίας... του 1450 π.Χ." και ότι "η Μινωική Αυτοκρατορία, η λεηλασία της Κνωσού (από τους Αχαιούς), και τα κατορθώματα των Μυκηναΐων εισβολέων από θαλάσσης εφοδίασαν τον Πλάτωνα με τα ιστορικά γεγονότα που μπορούμε να διακρίνουμε στον μύθο του".

Ανασκευαστής της θεωρίας αυτής του Φρόστ υπήρξε ο καθηγητής σεισμολόγος και φυσικομαθηματικός Άγγελος Γαλανόπουλος ο οποίος το 1960 ανακοίνωσε στα Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών ότι ή αιτία της καταστροφής της Κρήτης υπήρξε το ηφαίστειο της Σαντορίνης (το οποίο ο Φρόστ φαίνεται ότι αγνοούσε) και ότι η σημερινή Κρήτη και Σαντορίνη είναι υπολείμματα που αποτελούσαν μέρος της χαμένης Ατλαντίδας στα νότια της Σαντορίνης. Την θεωρία αυτή, που την ασπάστηκε και την παρουσίασε με πλούσιο υλικό και ο ερευνητής J.V. Luce, υποστήριξε και προσπάθησε να επιβεβαιώσει και ο καθηγητής-αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος ο οποίος όμως φαίνεται πως δεν πρόλαβε να δημοσιεύσει κάποιο δικό του σχετικό πόρισμα επί του θέματος προτού σκοτωθεί. Όμως ούτε τα λιγοστά και ασήμαντα ευρήματα που ανακάλυψε ο Ζακ Υβ Κουστώ με το βυθοσκάφος του στη θαλάσσια περιοχή νότια της Σαντορίνης, ούτε και οι εντυπωσιακές πέτρινες κατασκευές ("δρόμος", "τοίχος", "κολώνες" κλπ.) που έχουν βρεθεί σε διάφορα σημεία του Ατλαντικού Ωκεανού (Μπίμινι, Αζόρες, Καραϊβική) δεν έχουν λύσει το "μυστήριο". Απεναντίας, κάποιοι υποστηρίζουν ότι επιβεβαιώνουν την άποψη αποικισμού από την Ατλαντίδα μετά την καταστροφή της.

Κλείνοντας την σύντομη αυτή αναφορά στις θεωρίες περί Ατλαντίδας που νομίζουμε ότι είναι οι πιο σημαντικές, θα αναφέρουμε μία ακόμα, σχετικά πρόσφατη αλλά ενδεικτική της αποκλίσεως των θεωριών. Πρόκειται για την θεωρία του γεωλόγου - μεταλλειολόγου, Ε. Ζάνγκερ (Zangger) ο οποίος, έχοντας ασχοληθεί σοβαρά και επιστημονικά με το θέμα, στο βιβλίο του "Flood from Heaven" (Πλημμύρα από τον Ουρανό) (εκδόθηκε το 1992) προτείνει την Τρωάδα για την Ατλαντίδα και τα στενά των Δαρδανελλίων για τις "Πύλες του Ηρακλέους", και θεωρεί ότι ο Τρωικός Πόλεμος ήταν το πρότυπο επί του οποίου βασίστηκε ο Πλάτωνας για να γράψει τον "μύθο" του για το περίφημο αυτό νησί.

Η θεωρία αυτή, μας κάνει να αναρωτηθούμε το εξής: Αν μας επιτρέπεται να δεχτούμε ότι ο Πλάτωνας τροποποίησε πολλά από τα αρχικά δεδομένα στοιχεία του μύθου (όποιος κι' αν ήταν αυτός) για να συνθέσει την δική του έκδοση - διασκευή, πως γίνεται και η Πελοπόννησος -το τρίτο σε μέγεθος νησί της Μεσογείου- να έχει μείνει έξω από την σκακιέρα των υποψήφιων θέσεων της Ατλαντίδας; Πιστεύουμε ότι όχι μόνον ήλθε η ώρα η Πελοπόννησος να μπει στην σκακιέρα της υδρογείου παρέχοντας στην πολυσυζητημένη πλέον Ατλαντίδα τη σωστή της θέση και έτσι ο μύθος να βρει την λύση του εξεταζόμενος πλέον πιο πραγματιστικά, αλλά και ότι με το διάβημα αυτό ένα σωρό άλλα αινίγματα ξαφνικά βρίσκουν την λύση τους.

Έτσι στον χώρο αυτό επιχειρούμε την παρουσίαση μιας από τις (κατα την γνώμη μας) επικρατέστερες θεωρίες, καθώς και μερικών από τα προβλήματα και ερωτηματικά που αυτή η θεωρία επιλύει.

_________________
ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Αύγ 11, 2008 4:56 pm 
Χωρίς σύνδεση
Δραστήριο μέλος
Δραστήριο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Παρ Ιούλ 25, 2008 4:17 am
Δημοσιεύσεις: 130
Τοποθεσία: Ο κόσμος των άστρων...
ΛΟΓΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ
ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΕΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ "ΜΥΘΟΥ" ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ

Πηγή: www.ATLANTIDA.idx.gr

Οι λόγοι που οδήγησαν στην εξ ανάγκης δημιουργία του μύθου τούτου γίνονται αντιληπτοί όταν δούμε ότι έχουν άμεση σχέση με τους στόχους που επιδίωκε ο Πλάτωνας γράφοντας τον Τίμαιο και τον Κριτία του αλλά και με την πολιτική κατάσταση της εποχής του. Ας τους δούμε κάπως αναλυτικά.

Στόχοι του "Τίμαιου" & του "Κριτία" : Όπως μας λένε οι ειδικοί που ασχολούνται με τα έργα του Πλάτωνα, ο Τίμαιος γράφτηκε μετά την Πολιτεία και πριν τον Κριτία. Ο σκοπός του Τίμαιου, μας λένε, ήταν να παρουσιάσει "μια περίληψη της τρέχουσας (5ου και 4ου αιώνα π.Χ.) γνώση των φυσικών επιστημων προερχόμενη από διάφορες πηγές και δεν στηρίζεται στις ιδέες και παρατηρήσεις του Πλάτωνα. Η Ατλαντίδα απλώς εμφανίζεται στην εισαγωγή του βιβλίου με έναν δευτερεύοντα ρόλο ως ένας σύνδεσμος μεταξύ του προηγούμενου τόμου (Πολιτεία) και του επόμενου (Κριτίας)" (βλ. Ζάνγκερ, 1992. σσ. 54-5). Στον δε Κριτία, ο Πλάτωνας σκόπευε να περιγράψει "τα θρυλικά κατορθώματα των προϊστορικών προγόνων των Ελλήνων" (-αυτόθι, σ. 54), μεταξύ των οποίων βέβαια -αν όχι πρώτα απ' όλα- των Πελοποννήσιων, εφ' όσον οι Αρκάδες θεωρήθηκαν ομόφωνα από την Μυθολογία και την Παράδοση ως οι αρχαιότεροι από αυτούς, και τις οποίες ο Πλάτωνας δεν κρύβει ότι γνώριζε καλά πως να χρησιμοποιεί για τους δικούς του ηθικοπλαστικούς λόγους.

Η Πολιτική κατάσταση της εποχής του Πλάτωνα: Ο Πλάτωνας γεννήθηκε το 427 και πέθανε το 347 στην Αθήνα. Τέσσερα χρόνια πριν γεννηθεί (το 431) είχε αρχίσει ο Πελοποννησιακός Πόλεμος μεταξύ των δημοκρατικών Αθηναίων και των αριστοκρατικών Σπαρτιατών μετά των συμμάχων αμφοτέρων, ο οποίος κράτησε 27 ολόκληρα χρόνια (431-404). Άρα, ο Πλάτωνας, που πέθανε σε ηλικία 80 ετών, έζησε 57 χρόνια μετά την λήξη του Πελοποννησιακού Πόλεμου, αλλά 20 νεανικά χρόνια κατά την διάρκεια του. Ετσι μέσα στις μνήμες των πρώτων 20 και την ατμόσφαιρα των μετέπειτα 57 αυτών χρόνων, όπου οι πληγές και τα μίση που πρόσφατα άφησε πίσω του αυτός ο άνευ προηγουμένου καταστροφικός πόλεμος για όλη την Ελλάδα, κανένας πολίτης, τουλάχιστον των Αθηνών, ακόμα και ένας ηληκιωμένος πλέον φιλόσοφος, δεν θα τολμούσε να αναφερθεί ξεκάθαρα στο θρυλικό παρελθόν της Πελοποννήσου χωρίς να έχει επίγνωση ότι έτσι έβαζε την ίδια του την ζωή σε πολύ σοβαρό κίνδυνο.

Ο Πλάτωνας όμως, ο οποίος ήθελε να υπενθυμίσει στους συγχρόνους του ότι τα ζοφερά Τάρταρα (που είχε διαβάσει στον Ησίοδο) ήταν το τελικό αποτέλεσμα του ιμπεριαλισμού ή πλουτο-παραγωγικού επεκτατισμού των τρομερών "Τιτάνων" της Πελοποννήσου, που έβλεπε να επαναλαμβάνεται στην ιστορία της εποχής του, πως αλλιώς μπορούσε να το κάνει αυτό χωρίς να ανοίξει, εκτός των φρέσκων, και άλλες παλιές, πολύ βαθιές πληγές.; Είναι εμφανές νομίζω, ότι ο λόγος επιλογής του ονόματος "Ατλαντίδα" ως υποκατάστατο του "Πελοπόννησος" ήταν σωστός, έξυπνος και αναπόφευκτος.

Εάν μάλιστα δεν παραβλέψουμε το γεγονός ότι η πολιτική κατάσταση των Αθηνών κατά την οποία ο Πλάτωνας -που είναι ήδη στα τελευταία χρόνια της ζωής του όταν γράφει τον Τίμαιο και ιδίως τον Κριτία– είναι εκείνη που ανάγκασε τον μεγάλο διδάσκαλο του, Σωκράτη να πιει το "κώνειων", και τον μέγιστο των μαθητών του Αριστοτέλη, να εγκαταλείψει την Αθήνα για να γλιτώσει την πολιτεία της από το να διαπράξει δεύτερο παρόμοιο έγκλημα κατά των φιλοσοφούντων, τότε, χωρίς αμφιβολία, ο μέγας φιλόσοφος είχε όλους τους λόγους για τα τεχνάσματα που χρησιμοποίησε ώστε να μας μεταφέρει τα ηθικά μηνύματα του μέσα από έναν μύθο, που είτε το ήθελε είτε όχι, απασχόλησε την ανθρωπότητα όσο κανένας άλλος...

Φτάσαμε λοιπόν μέχρι εδώ έχοντας εξασφαλίσει απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα που μπορούν να σηκώσουν το βάρος της νέας περί Ατλαντίδας θεωρίας. Υπάρχουν όμως και αρκετά δευτερεύοντα ζητήματα που απαιτείται κι' αυτά να απαντηθούν, όπως η εξαφάνιση της Ατλαντίδας...

_________________
ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Αύγ 11, 2008 4:59 pm 
Χωρίς σύνδεση
Δραστήριο μέλος
Δραστήριο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Παρ Ιούλ 25, 2008 4:17 am
Δημοσιεύσεις: 130
Τοποθεσία: Ο κόσμος των άστρων...
Η "ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ" ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ

Ευνόητο είναι να τεθεί το ερώτημα: Πώς γίνεται η Πελοπόννησος να είναι η Ατλαντίδα εφόσον η ίδια η Πελοπόννησος δεν βυθίστηκε; Το πρόβλημα αυτό λύνεται μόνον όταν δεχθούμε την άποψη ότι ο Πλάτωνας "εξαφάνισε" την Πελοπόννησο κάτω από το όνομα Ατλαντίδα. Έτσι δικαιολογείται και το ότι ενώ μεν γράφει πως "η... Ατλαντίς νήσος κατά της θαλάττης δύσα ηφανίσθη" ("η... Ατλαντίς νήσος καταδυόμενη στην θάλασσα εξαφανίστηκε"), δεν χρησιμοποιεί κάποια λέξη για να προσδιορίσει ότι η εξαφάνιση αυτή έγινε για πάντα (π.χ. άπαξ, ή δια παντός)...

Και η ίδια η λέξη θάλασσα χρησιμοποιείται ευρέως μεταφορικά και στις μέρες μας (βλ. πνίγομαι στη δουλειά, λαοθάλασσα, διαστημόπλοιο κτλ). Έτσι είναι εύκολο να οδηγηθούμε και στο λογικοφανές συμπέρασμα ότι η καταστροφή από την θάλασσα ίσως να χρησιμοποιείται μεταφορικά για να αποδώσει την καταστροφή του πολέμου που τα σαρώνει όλα, πηγαίνοντας τους πολιτισμούς χρόνια πίσω, αφαιρώντας την ζωή στους νέους, σβύνοντας την πολιτιστικοοικονομική εξέλιξη χρόνων ή και αιώνων. Μια τέτοια παρομοίωση ίσως είναι και η καταλληλότερη για να παρομοιώσει την καταστροφή του πολέμου που στο πέρασμα του αφήνει ερείπια, σβήνοντας τέχνες, επιστήμες, πολιτισμούς. Πόσο μάλλον ένας πόλεμος που κράτησε 27 ολόκληρα χρόνια ανάμεσα σε δυο τόσο ανεπτυγμένους για την εποχή τους Ελληνικούς πολιτισμούς.

Το γεγονός αυτό (καταποντισμός), αφήνει περιθώρια για την άποψη ότι ο Πλάτωνας, στην κυριολεξία, δεν μιλάει για άπαξ και δια παντός βύθιση της νήσου στον βυθό της θάλασσας (ή του ωκεανού, για όσους υποστηρίζουν την μέχρι τώρα πιο διαδεδομένη άποψη), αλλά για την προσωρινή κάλυψη της από τα νερά της θάλασσας και μόνο για κάποιο χρονικό διάστημα θέλοντας να μας μεταφέρει το μέγεθος της καταστροφής. Αυτό μάλιστα επιβεβαιώνεται και από τον Παυσανία (11.22.4) ο οποίος μας λέει (όπως ήδη έχουμε δει) ότι αφότου ο Ποσειδώνας πλημμύρισε το περισσότερο μέρος της χώρας (δηλαδή της Αργολίδας) -επειδή κατά την διαμάχη του με την Ήρα για την κατοχή του Αργούς ο Ίναχος και οι συνδικάσαντες απεφάσισαν υπέρ της Ήρας- η Ήρα κατάφερε την συμφωνία με τον Ποσειδώνα να αποσύρει (ο Ποσειδών) τα νερά της θάλασσας ("εύρε το απελθείν την θάλασσαν"). Και εκεί, συμπληρώνει ο Παυσανίας, που το "κύμα ανεχώρησεν", οι Αργείοι έκτισαν ναό στον προσκλύστιο Ποσειδώνα. Στην φράση λοιπόν προσκλύστιο κύμα, δηλαδή ορμητικό κύμα, νομίζω ότι συναντάμε τον απόηχο ενός (τουλάχιστον) σεισμικού κύματος όπου είναι σημαντικό να μελετήσουμε το μέγεθος της καταστροφής...

ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Εφόσον έχουμε ήδη ταυτίσει τους Άτλαντες με τους Τιτάνες, δεν θα πρέπει να μας ξαφνιάσει η δυνατότητα ότι ο τρομερός και μακροχρόνιος πόλεμος των Ατλάντων (Πελοποννήσου) με τους Αθηναίους (Αττικής) βρίσκει το μυθιστορικό αντίκρισμα του στην πασίγνωστη και επική Τιτανομαχία.
Το Καταστροφικό Σκηνικό Της Τιτανομαχίας: Έτσι, ο τρομερός απόηχος από το ποδοκρότημα, τον αλαλαγμό και το βροντοχτύπημα ("ποδών τ' αιπεία ιωή ασπέτου ιωχμοίο.,.τε κρατεράων") που έκαναν πέφτοντας οι μέχρι των ήλιο φθάνουσαι πέτρες ("ρολάων"..."πέτρας ηλιβάτους") που ο Ησίοδος αναφέρει στην θεογονία του ότι οι αντίπαλοι εκσφενδόνιζαν σαν βέλη ο ένας προς τον άλλον κατά την διάρκεια της μάχης ("ως σρ επ' αλλήλοις ιέσαν βέλεα στονόεντα"), όλα αυτά, φαίνεται πως χωρίς υπερβολή, αναφέρονται σε καποιο άλλο περίεργο (ή εξωκοσμικό) φαινόμενο εκτός από το φυσικό επακόλουθο μιας έκρηξης κάποιου μεγάλου ηφαιστείου, που προκλήθηκε και πάλι από τον εννοσίγαιο Ποσειδώνα.

Η έκρηξη δε του ηφαιστείου αυτού, κατά τον Ησίοδο, ήταν τόσο βαθιά, βαρεία, και τρομερή, που η βοή του έφτανε τα ζοφερά βάθη του Τάρταρου ("ένοσις δ' ίκανε βαρεία Τάρταρον ηερόεντα") (-Θεογονία, 681-2). Το μέγεθος του εξάλλου, καταφαίνεται και από το ότι "έβραζε η γης ολάκερη και του Ωκεανού τα ρέματα" καθώς και "η θάλασσα η άκαρπη" ("Έζεε χθων πάσα και Ωκεανοίο ρέεθρα παντός τ' ατρύγετος") (-αυτ., 695-6). Κι' αυτό επίσης, δεν μπορεί να αναφέρεται σε άλλο τίποτα παρά την ξεχειλισμένη λάβα ενός (τουλάχιστον) ηφαιστείου που έφθασε μέχρι μέσα στη θάλασσα καταστρέφοντας, φυσικά, και τον τρύγο της. Υπάρχει όμως και κάποιο άλλο παράλληλο γεγονός, πιο βαρυσήμαντο ακόμα, που θα μπορούσε να μοιραστεί τους λόγους που έβραζε όλη η γη, Ωκεανός και θάλασσα:
Η Εκπύρωσις Του Φαέθοντος: Η εκπύρωσις αυτή, όπως λέει ο σχολιαστής του Τίμαιου, έγινε την ίδια περίοδο με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, δηλαδή, την εποχή για την οποία μιλάμε.

Ας δούμε πως εξηγεί τον μύθο του Φαέθοντος ο Πλάτωνας -χρησιμοποιώντας το σκηνικό ενός αιγυπτίου ιερέα να τον σχολιάζει (υποτίθεται) στον Σόλωνα: "το γαρ ουν και παρ' υμίν λεγόμενον, ως ποτέ Φαέθων Ηλίου παις το του πατρός άρμα ζεύξας δια το μη δυνατός κατά την του πατρός οδόν ελαύνην τα τ' επί γης ξυνέκαυσεν και αυτός κεραυνωθείς διεφθάρη, τούτο μύθου μεν σχήμα έχον λέγεται, το δε αληθές εστί των περί γην και κατ' ουρανόν ιόντων παράλλαξις και δια μακρών χρόνων γιγνομένη των επί γης πυρί πολλώ φθορά" (-Τίμαιος, 22.C-D).

(Μετάφραση): "Όσο για την παράδοση που λέγεται στην χώρα σας, ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθωνας, ο γιος του Ήλιου, αφού έζεξε το άρμα του πατέρα του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήσει τον ίδιο με τον πατέρα του δρόμο, και τα επί γης πυρπόλησε και αυτός κτυπηθείς από κεραυνόν εφονεύθει, δεν είναι άλλο τίποτα από την παράλλαξη των πέριξ της γης περιστρεφόμενων ουράνιων σωμάτων όσων βρίσκονται επί της γης".

Το συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κανείς από τον μύθο του Φαέθοντος όπως μας τον εξηγεί ο Πλάτων ας μέσω του αιγυπτίου ιερέα, είναι ότι αναφέρεται στο φαινόμενο ενός διάπυρου κομήτη αποσπασμένου -λόγω αποκλίσεως- από την τροχιά του κοντά στον ήλιο (πατέρα του) ο οποίος, μπαίνοντας στην ατμόσφαιρα της γης κατά την συγκυρία των καταρρακτωδών βροχών, κεραυνών και αστροπελεκιών, υφίσταται τήξη της μάζας του από την υγρή και ψυχρή ατμόσφαιρα και πλήξη από κάποιο κεραυνό με αποτέλεσμα τον τεμαχισμό του και τα κομμάτια του πέφτουν σε διαφορετικά σημεία της γης. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η "εν Αιθιοπία υπό του Φαέθοντος εκπύρωσις" (κατά τον σχολιαστή του Τίμαιου) και η παράδοση ότι έπεσε στα νερά του ποταμού Ηριδανού, που κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι ο σημερινός Πάδος της Ιταλίας ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ή και εκείνος της Αττικής που αναφέρει ο Πλάτωνας (Κριτίας, 112.Α).

Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι ο Δίας, όπως κατέβαινε από τον ουρανό και τον Όλυμπο για να λάβει μέρος στην μάχη κατά των Τιτάνων, έριχνε με το στιβαρό του χέρι αλλεπάλληλες αστραπές, βροντές και κεραυνούς, διασκορπίζοντας ολόγυρα την ιερή φλόγα που κατάκαιγε όλα τα δάση παντού γύρω από την γη ("αμφί...γαία"), όχι μόνον μπορούμε να αντιληφθούμε την σφαιρικότητα της καταστροφής, αλλά και να μην αμφιβάλλουμε για το ενδεχόμενο ότι κάποιος από τους κεραυνούς του Δία είναι εκείνος που με το πλήγμα του κατέστρεψε ("κεραυνωθείς... διεφθάρη") τον γιο του Ήλιου, τον Φαέθοντα διάπυρο κομήτη. (ίσως αυτά φαίνονται ήδη αρκετά για μία πρώτη επαφή με το σκηνικό της καταστροφής της Ατλαντίδας).

Όσον αφορά τώρα τα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν πριν την καταστροφή τούτη, τα συναντάμε στο κείμενο του πλατωνικού Τίμαιου ως "υστερώ δε χρόνω" (§. 25.D) που μεσολάβησε μέχρι την στιγμή που δια "σεισμών εξαίσιων και κατακλυσμών γενομένων" συντελέστηκε η καταστροφή (αλλά όχι εξαφάνιση, όπως είδαμε) της Ατλαντίδας, και η καταβύθιση στην γη – δηλαδή σε κάποιο χάσμα που προκάλεσε ένας ή περισσότεροι από τους σεισμούς - όλου του μάχιμου έμψυχου δυναμικού των Αθηναίων ("τότε παρ' υμίν μάχιμον παν αθρόον έδυ κατά γης") εντός ενός τρομερού ημερονυκτίου ("μιας ημέρας και νυκτός χαλεπής επελθούσης").

Εδώ είναι καλό να κάνουμε μια περιγραφή μερικών χαρακτηριστικών δραματικών γεγονότων της Τιτανομαχίας, που σύμφωνα με την θεωρία που αναλύουμε συνδέονται με την καταστροφή της Ατλαντίδας, Και γεννάται το εύλογο ερώτημα.: Έστω ότι τα πράγματα έγιναν έτσι. Τι λόγους τελικά μπορεί να είχε ο Πλάτωνας ώστε να μπει στον κόπο να καλύψει την Πελοπόννησο κάτω από την Ατλαντίδα;

Πηγή: www.ATLANTIDA.idx.gr

_________________
ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 04, 2008 3:27 am 
Χωρίς σύνδεση
Νέο μέλος
Νέο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τρί Ιούλ 29, 2008 1:21 am
Δημοσιεύσεις: 18
Οι θετικοί που βρίσκονταν στην Ατλαντίδα προειδοποιήθηκαν + έφυγαν έγκαιρα πριν την καταστροφή της, ή διασώθηκαν τελευταία στιγμή.

_________________
Εν τη Μεγίστη Φωτεινότητι,
Παλιγγίνης Ελευθέριος - Ίκαρος
= ) ) = Ι Ι = ( ( =


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 04, 2008 11:19 am 
Χωρίς σύνδεση
Νέο μέλος
Νέο μέλος

Εγγραφή: Τρί Ιούλ 29, 2008 12:25 pm
Δημοσιεύσεις: 15
karma συγχαρητηρια για το θεμα που ανοιξες και για τα στοιχεια που εδωσες και εσυ και τα υπολοιπα μελη.

Πρωτα απ' ολα αποκλειεται ο Πλατωνας να εγραφε μουφες και ψεμματα και δεν πιστευω επισης κατι που απλα ακουσε, να το περιεγραφε σαν κατι το αληθινο. Θα ηταν κοντρα στην προσωπικοτητα και στην ηθικη του. Επισης προσωπικα δεν πιστευω οτι η Ατλαντιδα βρισκοταν εντος του Ελληνικου χωρου, αλλα στον Ατλαντικο ωκεανο.

Αποκλειω επισης το γεγονος, στον Τιμαιο, να γινεται απλα μια καταγραφη της τοτε επιστημονικης αντιληψης περι κοσμου, πρωτον γιατι υπηρχαν παρα πολλες επιστημονικες και θεολογικες αποψεις, οποτε θα επρεπε να τις καταγραψει ολες. Και δευτερον γιατι ο Πλατων εγραφε τα εργα του για να μεταδωσει τις δικες του ιδεολογιες και γνωσεις. Αυτες βεβαια ειναι οι ταπεινες αποψεις μου. Επι την ευκαιρια προτεινω να διαβασετε το βιβλιο ''Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ'' του Σαββα Παττακου, εκδοσεις Νεα Ακροπολη.

Το βιβλιο αυτο προσεγγιζει τις εσωτερικες διδασκαλιες του Πλατωνα σχετικα με ολα τα θεματα οπως την συνθεση/εξελιξη του ανθρωπου, την μεταθανατια ζωη, τα ονειρα, διατροφη και αλλα πολλα.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 04, 2008 1:56 pm 
Χωρίς σύνδεση
Διαχειριστής
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Ιούλ 23, 2008 11:25 pm
Δημοσιεύσεις: 1361
Τοποθεσία: Κάπου... εκεί πέρα από τ' άστρα
icaros83 έγραψε:
Οι θετικοί που βρίσκονταν στην Ατλαντίδα προειδοποιήθηκαν + έφυγαν έγκαιρα πριν την καταστροφή της, ή διασώθηκαν τελευταία στιγμή.

Πολύ σωστά!

Ο Έντγκαρ Κέϋση γράφει ότι υπήρξε μία μεγάλη διαφωνία μεταξύ των θετικών και των αρνητικών σε σχέση με τα "ανθρωποειδή" που είχαν δημιουργήσει. Οι θετικοί επιθυμούσαν την αυτονομία τους, ενώ οι αρνητικοί ήθελαν να παραμείνουν δούλοι.

Θυμάμαι, ότι πηγαίνοντας στην Αίγυπτο (με σκάφος), με περίμενε το ιερατείο εκεί, για να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και για να αποκομίσουν πληροφορίες.

Τυχαία κάποτε συνάντησα και τον τότε Φαραώ και επιβεβαίωσε τη μνήμη μου. Θυμόταν και αυτός εκείνη τη σκηνή, μια και την περίοδο εκείνη είχαν φιλοξενήσει πολλούς Άτλαντες!

_________________
Maro karma
Αστρολόγος, καρμική ερευνήτρια
Εικόνα

Είμαστε όλοι εδώ και τίποτα δεν μας σκιάζει.. Με όπλο την Αγάπη μας η ώρα πλησιάζει!
Είμαστε όλοι εδώ, Ουράνιοι απεσταλμένοι... Το δίκιο για να φέρουμε σε όλη την Οικουμένη!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 04, 2008 2:54 pm 
Χωρίς σύνδεση
Δραστήριο μέλος
Δραστήριο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Παρ Ιούλ 25, 2008 4:17 am
Δημοσιεύσεις: 130
Τοποθεσία: Ο κόσμος των άστρων...
ΦΕΙΔΙΑΣ έγραψε:
Πρωτα απ' ολα αποκλειεται ο Πλατωνας να εγραφε μουφες και ψεμματα και δεν πιστευω επισης κατι που απλα ακουσε, να το περιεγραφε σαν κατι το αληθινο. Θα ηταν κοντρα στην προσωπικοτητα και στην ηθικη του. Επισης προσωπικα δεν πιστευω οτι η Ατλαντιδα βρισκοταν εντος του Ελληνικου χωρου, αλλα στον Ατλαντικο ωκεανο.

Αποκλειω επισης το γεγονος, στον Τιμαιο, να γινεται απλα μια καταγραφη της τοτε επιστημονικης αντιληψης περι κοσμου, πρωτον γιατι υπηρχαν παρα πολλες επιστημονικες και θεολογικες αποψεις, οποτε θα επρεπε να τις καταγραψει ολες. Και δευτερον γιατι ο Πλατων εγραφε τα εργα του για να μεταδωσει τις δικες του ιδεολογιες και γνωσεις. Αυτες βεβαια ειναι οι ταπεινες αποψεις μου. Επι την ευκαιρια προτεινω να διαβασετε το βιβλιο ''Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ'' του Σαββα Παττακου, εκδοσεις Νεα Ακροπολη.

Το βιβλιο αυτο προσεγγιζει τις εσωτερικες διδασκαλιες του Πλατωνα σχετικα με ολα τα θεματα οπως την συνθεση/εξελιξη του ανθρωπου, την μεταθανατια ζωη, τα ονειρα, διατροφη και αλλα πολλα.

Συμφωνώ μαζί σου φίλε μου ΦΕΙΔΙΑ!

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι διέθεταν και τη γνώση αλλά και τις πληροφορίες.

Φίλη karma, έχω και εγώ αναμνήσεις από αυτά που γράφεις...!!!

_________________
ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Σάβ Νοέμ 29, 2008 3:45 am 
Χωρίς σύνδεση
Διαχειριστής
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Ιούλ 23, 2008 11:25 pm
Δημοσιεύσεις: 1361
Τοποθεσία: Κάπου... εκεί πέρα από τ' άστρα
Ατλαντίδα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Εικόνα

Φανταστική αναπαράσταση της Ατλαντίδας από το Mundus Subterraneus του Athanasius Kircher, Αμστερνταμ 1665.

Η Ατλαντίδα (Αρχ. Ελλ: Ἀτλαντὶς νῆσος) είναι ένα μυθικό νησί που πρωτοαναφέρθηκε στους διαλόγους του Πλάτωνα «Τιμαίος» και «Κριτίας».

Στην περιγραφή του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα, που βρίσκεται «πριν από τις Ηράκλειων Στηλών», ήταν μια ναυτική δύναμη που είχε κατακτήσει πολλά μέρη της δυτικής Ευρώπης και της Λυβικής, περίπου 9.000 χρόνια πριν τον Σολωνα (δηλαδή κατά το 9.560 π.Χ.). Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να εισβάλει στην Αθήνα, η Ατλαντίδα βυθίστηκε μυστηριωδώς στον πέλαγος «σε μια μόνο ημέρα και νύχτα ατυχίας».

Επειδή είναι μια ιστορία που ενσωματώνεται στους διαλόγους του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα θεωρείται γενικά ως παραβολή που κατασκευάστηκε από τον Πλάτωνα για να εξηγήσει τις πολιτικές του θεωρίες. Αν και η ιστορία του Πλάτωνα φαίνεται σαφής στους περισσότερους μελετητές, μερικοί προτείνουν ότι η περιγραφή του εμπνεύστηκε από παλαιότερες παραδόσεις. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Πλάτωνας βασίστηκε σε προηγούμενα γεγονότα, όπως την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης ή τον Τρωικό πόλεμο, ενώ άλλοι επιμένουν ότι έλαβε έμπνευση από πιο σύγχρονά του γεγονότα όπως την καταστροφή της Ελίκης το 373 π.Χ και την αποτυχημένη εισβολή της Σικελίας το 415-413 π.Χ.

Η πιθανή ύπαρξη μιας αληθινής Ατλαντίδας ήταν θέμα που συζητήθηκε ενεργά κατά την κλασσική αρχαιότητα, αλλά συνήθως το απέρριπταν και το διακωμωδούσαν. Η ιστορία έμεινε βασικά άγνωστη κατά τον Μεσαίωνα και ξανά ανακαλύφτηκε στις αρχές των σύγχρονων χρόνων. Η περιγραφή του Πλάτωνα ενέπνευσε τις ουτοπιστικές δουλειές πολλών Αναγεννησιακών συγγραφέων, όπως τη «Νέα Ατλαντίδα» του Φράνσις Μπέικον. Ακόμα και σήμερα, η Ατλαντίδα εμπνέει τη μοντέρνα λογοτεχνία, από επιστημονική φαντασία ως κωμικά βιβλία ως και ταινίες, το όνομά της είναι τώρα συνώνυμο με όλους τους αρχαίους αλλά εξελιγμένους (και χαμένους) πολιτισμούς.

_________________
Maro karma
Αστρολόγος, καρμική ερευνήτρια
Εικόνα

Είμαστε όλοι εδώ και τίποτα δεν μας σκιάζει.. Με όπλο την Αγάπη μας η ώρα πλησιάζει!
Είμαστε όλοι εδώ, Ουράνιοι απεσταλμένοι... Το δίκιο για να φέρουμε σε όλη την Οικουμένη!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Σάβ Νοέμ 29, 2008 3:46 am 
Χωρίς σύνδεση
Διαχειριστής
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Ιούλ 23, 2008 11:25 pm
Δημοσιεύσεις: 1361
Τοποθεσία: Κάπου... εκεί πέρα από τ' άστρα
Πλάτωνας

Οι διάλογοι Τιμαίος και Κριτίας, που γράφτηκαν το 360 π.Χ. είναι οι πρώτες γνωστές αναφορές στην Ατλαντίδα. Για άγνωστους λόγους ο Πλάτωνας ποτέ δεν ολοκλήρωσε τον Κριτία, εντούτοις ο μελετητής Benjamin Jowett, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει οτι ο Πλάτωνας αρχικά σκόπευε να γράψει και ένα τρίτο διάλογο με τον Τίτλο «Ερμοκράτης». Ο John V. Luce υποθέτει οτι ο Πλάτωνας – αφού περιέγραψε την αρχή του κόσμου και της ανθρωπότητας στον Τιμαίο, καθώς επίσης και την αλληγορική τέλεια κοινωνία της αρχαίας Αθήνας και της επιτυχούς υπεράσπισης της ενάντια της εχθρικής Ατλαντίδας στον Κριτία - θα έκανε κύριο θέμα του Ερμοκράτη τη στρατηγική του Ελληνιστικού πολιτισμού κατά τη σύγκρουσή του με του βάρβαρους. Ο Πλάτωνας έγραψε για την Ατλαντίδα στον Τιμαίο:

Πολλές μεγάλες και θαυμάσιες πράξεις καταγράφονται στις ιστορίες μας για το κράτος σας. Αλλά μια από αυτές ξεπερνά όλες τις υπόλοιπες στο μεγαλείο και την ανδρεία. Οι ιστορίες μιλούν για μια τρανή δύναμη που απρόκλητη εκστράτευε έναντι Ευρώπης και Ασίας, και στην οποία η πόλη σας κατάφερε να θέσει τέλος. Αυτή η δύναμη ξεπρόβαλε από τον «Πέλαγος του Άτλαντα» («Ατλαντικό»), και τότε ο πέλαγος αυτός ήταν πλεύσιμος, και είχε ένα νησί που βρισκόταν μπροστά από τα στενά που εσείς αποκαλείτε Ηράκλειες Στήλες. Το νησί ταυτοχρονα ήταν από Λιβύη και μεγαλύτερο από την Ασία, και ήταν ο δρόμος προς άλλα νησιά, που αν από αυτά περνούσες μπορούσες να φτάσεις στην απέναντι ήπειρο που περιέβαλε τον αληθινό ωκεανό – γιατί η θάλασσα εντός των Ηράκλειων Στηλών είναι μόνο ένα λιμάνι με στενό λαιμό και η άλλη είναι αληθινή θάλασσα της οποίας η περιβάλλουσα γη μπορεί όντως να αποκαλεστεί άπειρη. Τώρα, σε αυτή τη νήσο της Ατλαντίδας ήταν μια μεγάλη και απίστευτη αυτοκρατορία...

Τα τέσσερα πρόσωπα που λαμβάνουν μέρος στους δυο αυτούς διαλόγους είναι οι πολιτικοί Κριτίας και Ερμοκράτης και οι φιλόσοφοι Σωκράτης και Τιμαίος, όμως ο μόνος που αναφέρει την Ατλαντίδα είναι ο Κριτίας. Ενώ πιθανότατα όλοι αυτοί οι άνθρωποι έζησαν πραγματικά, οι διάλογοι όπως καταγράφηκαν μπορεί να ήταν εφεύρεση του Πλάτωνα. Στις γραπτές του δουλειές, ο Πλάτωνας κάνει εκτενή χρήση των Σωκρατικών διαλόγων προκειμένου να συζητηθούν οι αντίθετες θέσεις μέσα στα πλαίσια μιας υπόθεσης.

Ο Τιμαίος αρχίζει με μια εισαγωγή, που ακολουθείται από μια περιγραφή της δημιουργίας και της δομής του σύμπαντος και των αρχαίων πολιτισμών. Στην εισαγωγή, ο Σωκράτης διαλογίζεται πάνω στη τέλεια κοινωνία, όπως περιγράφεται στην Πολιτεία του Πλάτωνα, και διερωτάται αν αυτός και οι φιλοξενούμενοί του μπορούν να θυμηθούν μια ιστορία που μιλά για μια τέτοια ακριβώς κοινωνία. Ο Κριτίας αναφέρει μια πραγματική, όπως ισχυρίζεται, τέτοια ιστορία και συνεχίζει να την αφηγηθεί όπως καταγράφηκε στον διάλογο Κριτίας. Στη ιστορία του, η Αθήνα φαίνεται να συμβολίζει την «τέλεια κοινωνία» και η Ατλαντίδα τον αντίπαλό της, που αντιπροσωπεύει την ίδια την αντίθεση των «τέλειων» γνωρισμάτων που περιγράφονται στην Πολιτεία. Ο Κριτίας υποστηρίζει οτι η ιστορία του προέρχεται από μια επίσκεψη του Αθηναίου νομοθέτη Σόλωνα στη Σαϊς της Αιγύπτου, όπου γνώρισε ένα ιερέα που του μετάφρασε την ιστορία στα Ελληνικά από Αιγυπτιακά ιερογλυφικά γραμμένα πάνω σε παπύρους. Κατά τον Πλούταρχο, ο ιερέας ονομαζόταν Σόνχις, αλλά λόγω της μεγάλης χρονικής περιόδου μεταξύ Πλούταρχου και του υποτιθέμενου γεγονότος, αυτός ο προσδιορισμός είναι ανεπιβεβαίωτος.

Σύμφωνα με τον Κριτία, οι παλιοί Ελληνικοί θεοί διαίρεσαν τη γή ώστε ο καθένας να έχει το μέρισμα του. Ο Ποσειδώνας πήρε το νησί της Ατλαντίδας. Το νησί ήταν μεγαλύτερο από τη Λιβύη και τη Μικρά Ασία μαζί, αλλά κατόπιν βυθίστηκε από ένα σεισμό και δεν έμεινε τίποτε άλλο παρά αδιάβατο λασπόνερο, που εμπόδιζε το ταξίδι σε οποιοδήποτε μέρος του ωκεανού. Οι Αιγύπτιοι περιέγραψαν την Ατλαντίδα ως ένα νησί περίπου 700 χλμ σε πλάτος, αποτελούμενο κυρίως από βουνά στο βόρειο μέρος και κατά μήκος της ακτής, και με μια μεγάλη στενόμακρη πεδιάδα στα νότια που «εκτείνεται σε μια κατεύθυνση 3,000 στάδια (600χμ) και 2,000 στάδια (400χμ) στην άλλη»

Πενήντα στάδια μέσα από την ακτή ήταν ένα «βουνό όχι πολύ υψηλό σε οποιαδήποτε πλευρά». Εδώ ζούσε μια ιθαγενής γυναίκα την οποία ερωτεύτηκε ο Ποσειδώνας και της έκανε πέντε ζευγάρια αρσενικών διδύμων. Ο Άτλαντας, που ήταν ο μεγαλύτερος τους, έγινε βασιλιάς ολόκληρου του νησιού και του ωκεανού (που ονομάστηκε Ατλαντικός σε τιμή του), και του δόθηκε το βουνό της γέννησής του και η περιβάλλουσα περιοχή. Επίσης μυθικός βασιλιάς της Ατλαντίδας αδελφός του Άτλαντα φέρεται ο Αζάης.

Ο Ποσειδώνας χάραξε το βουνό της αγαπημένης του σε παλάτι, και το εσώκλεισε με τρεις κυκλικές τάφρους αυξανόμενου πλάτους (1-3 στάδια) που είχαν δακτυλίους γης ανάλογους σε μέγεθος. Οι κάτοικοι του νησιού τότε έκτισαν γέφυρες προς τα βόρεια του βουνού για να το ενώσουν με το υπόλοιπο νησί. Τότε άνοιξαν ένα μεγάλο κανάλι προς τη θάλασσα, έσκαψαν τούνελ παράλληλα με τις γέφυρες για να περνούν τα πλοία και χάραξαν αποβάθρες πάνω στους πέτρινους τοίχους των τάφρων. Κάθε πέρασμα προς την πόλη φρουρούνταν με πύλες και πύργους, και τείχη περιτριγύριζαν κάθε δακτύλιο γης. Τα τείχη ήταν κατασκευασμένα από κόκκινη, λευκή και μαύρη πέτρα που έβγαλαν από τις τάφρους, και ήταν επικαλυμμένα με μπρούντζο, κασσίτερο και ορείχαλκο αντίστοιχα.

Κατά τον Κριτία, 9,000 πριν τον Πλάτωνα, ένας πόλεμος ξέσπασε μεταξύ αυτών εντός και εκτός των Ηράκλειων Στήλων (πιθανότατα τα στενά του Γιβραλτάρ). Η Ατλαντίδα είχε κατακτήσει μέρη της Λιβύης μέχρι και την Αίγυπτο και της Ευρώπης μέχρι τη Τυρρηνία, και υπέβαλε τους ανθρώπους τους στη δουλεία. Οι Αθηναίοι οδήγησαν μια συμμαχία ενάντια στην αυτοκρατορία της Ατλαντίδας, και καθώς η συμμαχία αδυνατούσε, οι Αθηναίοι επικράτησαν μόνοι και ελευθέρωναν κατακτημένες περιοχές. «Όμως αργότερα έγιναν δυνατοί σεισμοί και πλημμύρες, και σε μια μόνο δεινή ημέρα και νύχτα όλοι οι πολεμιστές βυθίστηκαν μέσα στη γη, και ομοίως η νήσος της Ατλαντίδας χάθηκε στα βάθη της θάλασσας».

_________________
Maro karma
Αστρολόγος, καρμική ερευνήτρια
Εικόνα

Είμαστε όλοι εδώ και τίποτα δεν μας σκιάζει.. Με όπλο την Αγάπη μας η ώρα πλησιάζει!
Είμαστε όλοι εδώ, Ουράνιοι απεσταλμένοι... Το δίκιο για να φέρουμε σε όλη την Οικουμένη!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Δεκ 03, 2008 12:22 am 
Χωρίς σύνδεση
Διαχειριστής
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Ιούλ 23, 2008 11:25 pm
Δημοσιεύσεις: 1361
Τοποθεσία: Κάπου... εκεί πέρα από τ' άστρα
Για το Μπίμινι, θα ήθελα να προσθέσω και το εξής, από δημοσίευσή μου στο περιοδικό Jupiter:

ΟΙ ΥΠΟΘΑΛΛΑΣΙΕΣ «ΛΕΩΦΟΡΟΙ» ΣΤΟ ΜΠΙΜΙΝΙ

Και αφού μιλάμε για αντικείμενα από τη «ζώνη του λυκόφωτος» δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε έξω το περιβόητο τρίγωνο των Βερμούδων. Από αυτή την περιοχή μας έρχεται κάτι που δεν είναι αντικείμενο αλλά μυστηριώδης κατασκευή: οι υποθαλάσσιες «λεωφόροι», ορατές στον πυθμένα της θάλασσας λίγο έξω από το νησί Μπίμινι. Εύκολα διαπιστώνει κανείς, βλέποντας τις σχετικές φωτογραφίες, ότι θυμίζουν πραγματικά δρόμους στρωμένους με πέτρινες πλάκες. Και αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η εκπληκτική «γραμμικότητα» αυτών των λεωφόρων. Ακολουθούν τόσο ευθείες γραμμές που λες και τις έχει χαράξει κάποιος ειδικός μηχανικός. Τα μόνα γεωλογικά φαινόμενα που προκαλούν τέτοιου είδους «γραμμικότητες» στη Γη είναι τα σεισμικά ρήγματα (βλέπε π.χ. το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στην Καλιφόρνια). Εδώ, όμως, δεν έχουμε κάποιο σεισμικό ρήγμα αλλά μια υπερυψωμένη σε σχέση με τον πυθμένα της θαλάσσης κατασκευή, αποτελούμενη από τετραγωνισμένες πέτρινες πλάκες βαλμένες στη σειρά με εκπληκτική ακρίβεια, μία κατασκευή εντελώς γραμμική και επίπεδη, όπως ακριβώς θα περιμέναμε να είναι ένας αρχαίος δρόμος σε αυτή την περιοχή (πριν την καταπόντιση της).

Την ύπαρξη αυτών των «λεωφόρων» φαίνεται να την είχε προβλέψει ο διάσημος ενορατικός Edgar Cayce, ο οποίος σε μία από τις περιβόητες υπνώσεις που έκανε στη δεκαετία του 1930 ανέφερε ότι στο άμεσο μέλλον θα βρεθούν απομεινάρια της χαμένης πρωτεύουσας της Ατλαντίδας, στο τρίγωνο των Βερμούδων. Και πραγματικά στα τέλη της δεκαετίας του ’60 οι επιστήμονες ανακάλυψαν έξω από το Μπίμινι αυτή τη μυστηριώδη «λεωφόρο» που διατρέχει τον πυθμένα της θάλασσας για πάνω από 700 μέτρα. Οι πλάκες με τις οποίες έχει δομηθεί αυτή η λεωφόρος είναι πολύ μεγάλες αλλά δεν μας εκπλήσσει αυτό το γεγονός. Η δόμηση με κυκλώπειες πλάκες ήταν γενικά συνηθισμένη στην Αμερική των Μάγια και των Ίνκας (βλέπε π.χ. το Μάτσου Πίτσου). Ο Αμερικάνος πανεπιστημιακός καθηγητής David Zink που έχει μελετήσει εξαντλητικά τις λεωφόρους του Μπίμινι είναι βέβαιος ότι πρόκειται για ανθρώπινες μεγαλιθικές κατασκευές και όχι για κάποιον φυσικό σχηματισμό. Αν έχει δίκιο προκύπτουν μεγάλα ερωτηματικά: ποιος ήταν αυτός ο τόσο εξελιγμένος πολιτισμός στις Μπαχάμες που μπόρεσε να δημιουργήσει τέτοιες προηγμένες κατασκευές; Και ποιο βιβλικό γεγονός καταπόντισε και αφάνισε τελικά το μεγάλο αυτό πολιτισμό και τα δημιουργήματα του;

_________________
Maro karma
Αστρολόγος, καρμική ερευνήτρια
Εικόνα

Είμαστε όλοι εδώ και τίποτα δεν μας σκιάζει.. Με όπλο την Αγάπη μας η ώρα πλησιάζει!
Είμαστε όλοι εδώ, Ουράνιοι απεσταλμένοι... Το δίκιο για να φέρουμε σε όλη την Οικουμένη!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Δεκ 04, 2008 3:30 am 
Χωρίς σύνδεση
Δραστήριο μέλος
Δραστήριο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Παρ Ιούλ 25, 2008 4:17 am
Δημοσιεύσεις: 130
Τοποθεσία: Ο κόσμος των άστρων...
Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον τις αναφορές των φίλων μας!

Αυτό που θα ήθελα να σας ρωτήσω είναι, τι πιστεύετε, έχει βρεθεί η τοποθεσία της χαμένης Ατλαντίδας;

Και όπως τόσα άλλα, το αποκρύβουν;

Έχω δει ανάλογα ντοκυμαντέρ, με διάφορα ευρύματα και έχω εντυπωσιαστεί...

Τι ήταν όλα αυτά και γιατί βρέθηκαν εκεί;;;; :roll: :roll: :roll:

_________________
ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Ιούλ 08, 2014 11:25 pm 
Χωρίς σύνδεση
Νέο μέλος
Νέο μέλος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τρί Ιούλ 08, 2014 10:36 pm
Δημοσιεύσεις: 16
ΤΙΜΑΙΟΣ

Οι αρχαίοι Αθηναίοι νικούν τους εισβολείς από την Ατλαντίδα

Στο έργο αυτό αναπτύσσονται οι κοσμολογικές απόψεις του Πλάτωνα και περιγράφεται η δημιουργία του σύμπαντος. Στην αρχή του διαλόγου ο Σωκράτης συνόψισε τις απόψεις του περί ιδανικής πολιτείας και εξέφρασε την επιθυμία του να αναπτυχθούν από τους συνομιλητές του, τον Τίμαιο, τον Κριτία και τον Ερμοκράτη, τα προσδοκώμενα κατορθώματά της στον πόλεμο. Πρώτος πήρε τον λόγο ο Κριτίας, που άρχισε να διηγείται όσα είχε ακούσει από τον παππού του σχετικά με την επιτυχημένη απόκρουση της εισβολής των κατοίκων της Ατλαντίδας από τους αρχαίους Αθηναίους, ιστορία που μετέφερε στην Αθήνα ο Σόλωνας μετά την επιστροφή του από την Αίγυπτο.

Τα επιτεύγματα της πόλης σας ήταν πολλά και μεγάλα• είναι γραμμένα εδώ κι εμείς συνεχίζουμε να τα θαυμάζουμε. Υπάρχει όμως ένα που τα ξεπερνά όλα σε μεγαλείο και αρετή. Τα αρχεία μας αναφέρουν ότι η πόλη σας αναχαίτισε κάποτε μια μεγάλη δύναμη που είχε επιτεθεί με αλαζονεία εναντίον όλης της Ευρώπης και της Ασίας ξεκινώντας απ' έξω, από τον Ατλαντικό ωκεανό. Οι άνθρωποι μπορούσαν να ταξιδεύουν εκείνη την εποχή στον ωκεανό, γιατί αμέσως μετά το στόμιό του ―που, όπως μαθαίνω, εσείς το ονομάζετε Ηράκλειες Στήλες― υπήρχε ένα νησί μεγαλύτερο από την Ασία και τη Λιβύη μαζί. Οι ταξιδιώτες της εποχής περνούσαν από αυτό στα άλλα νησιά και από εκεί σε όλη την απέναντι ήπειρο που περιβάλλει αυτήν την πραγματικά αχανή θάλασσα.

Όλα τα μέρη που βρίσκονται μέσα από το στόμιο που λέγαμε φαίνονται σαν λιμάνι με στενή είσοδο• το πέλαγος όμως που εκτείνεται έξω από το στόμιο είναι πραγματικό πέλαγος• και η στεριά που το περικλείει θα έλεγε κανείς ότι αξίζει να ονομαστεί "ήπειρος", στην κυριολεξία του όρου. Σ' αυτό το νησί, την Ατλαντίδα, δημιουργήθηκε κάτω από βασιλική εξουσία μια μεγάλη και θαυμαστή δύναμη που κυριάρχησε σε όλο το νησί καθώς και σε πολλά άλλα νησιά και μέρη της απέναντι ηπείρου. Επιπλέον, προς την πλευρά μας, επικράτησε στη Λιβύη ως την Αίγυπτο και στην Ευρώπη ως την Τυρρηνία. Αυτή λοιπόν η μεγάλη δύναμη συγκέντρωσε κάποτε όλα της τα στρατεύματα και επιχείρησε, με μία μόνο επίθεση, να υποδουλώσει την πόλη σας και τη δική μας και όλες όσες βρίσκονται μέσα από τις Στήλες.

Τότε ακριβώς, Σόλων, αποκαλύφθηκε σε όλη την ανθρωπότητα η αρετή και η δύναμη της πόλης σας, γιατί στάθηκε πρώτη στο φρόνημα και στην τεχνική του πολέμου. Επικεφαλής των Ελλήνων, και στη συνέχεια αναγκασμένη να πολεμήσει μόνη όταν οι άλλοι την εγκατέλειψαν, έφθασε στον έσχατο κίνδυνο αλλά τελικά απέκρουσε τους εισβολείς και θριάμβευσε. Δεν άφησε έτσι να γνωρίσουν τη σκλαβιά αυτοί που δεν είχαν υποδουλωθεί ποτέ και απελευθέρωσε με μεγαλοψυχία όλους εμάς τους άλλους που κατοικούσαμε μέσα από τις Ηράκλειες Στήλες. Πολύ αργότερα όμως ήρθαν τρομεροί σεισμοί και κατακλυσμοί και, μέσα σε μία μέρα και μία νύχτα φρίκης, όλο το γένος των πολεμιστών σας χάθηκε μέσα στη γη, και το νησί της Ατλαντίδας βυθίστηκε στη θάλασσα και αφανίστηκε. Ο ωκεανός σ' εκείνα τα μέρη έγινε απροσπέλαστος και ανεξερεύνητος από την πολύ βαθιά λάσπη που άφησε πίσω της η Ατλαντίδα καθώς καταποντιζόταν».

Άκουσες λοιπόν, Σωκράτη, μια περίληψη όσων μου είχε διηγηθεί ο γέροντας Κριτίας, μεταφέροντας τα λόγια του Σόλωνα. Όταν μιλούσες χθες για την ιδανική πολιτεία και τους άνδρες της, σκεφτόμουν αυτήν την ιστορία και είχα μείνει έκπληκτος βλέποντας πως, από μια θεόπεμπτη τύχη, στα περισσότερα σημεία συμφωνούσες απόλυτα με τα όσα είχε πει ο Σόλων. Δεν είπα τίποτε εκείνη τη στιγμή• ύστερα από τόσον καιρό, δεν θυμόμουν όλες τις λεπτομέρειες. Σκέφτηκα ότι πρώτα έπρεπε να τα αναπλάσω όλα μόνος μου και μετά να τα πω. Γι' αυτό λοιπόν έσπευσα να δεχθώ την ανταπόδοση που ζήτησες χθες. Σκέφτηκα ότι το δυσκολότερο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να επιλέξει κανείς εκείνο το θέμα που ταιριάζει ακριβώς στο ζητούμενο, και ίσως αυτό να εξυπηρετούσε τις ανάγκες μας.

Έτσι λοιπόν, όπως είπε και ο Ερμοκράτης, μόλις φύγαμε χθες από εδώ, τους διηγήθηκα όσα θυμόμουν και, όταν τους άφησα, κατάφερα να ανασυνθέσω όλες σχεδόν τις λεπτομέρειες στη διάρκεια της νύχτας. Πόσο δίκιο έχουν αυτοί που λένε πως ό,τι μαθαίνει κανείς από παιδί μένει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη του! Εγώ αμφιβάλλω αν μπορώ να θυμηθώ σήμερα ακόμη και αυτά που άκουσα μόλις χθες. Θα μου έκανε όμως μεγάλη εντύπωση αν ξεχνούσα και το παραμικρό από αυτά που άκουσα πριν από τόσα πολλά χρόνια. Παρακολουθούσα, βλέπεις, με τόσο πάθος, με τόση χαρά τη διήγηση, ήταν και ο γέροντας τόσο πρόθυμος να με διδάξει απαντώντας στις αλλεπάλληλες ερωτήσεις μου, ώστε εντυπώθηκαν όλα μέσα μου σαν ανεξίτηλα εγκαύματα. Από το πρωί μάλιστα τα επαναλαμβάνω συνεχώς και στους φίλους μας, για να μπορούν και αυτοί να συνεισφέρουν στη διήγηση.

_________________
Διαφωτισμένος


Κορυφή
 Προφίλ  
 


Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Δημιουργία νέου θέματος Απαντήστε στο θέμα  [ 16 Δημοσιεύσεις ] 


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 0 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Mods Βάση δεδομένων :: Επαναφορά μπλοκ

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com
phpBB SEO
Portal XL 5.0 ~ Plain 0.2
Create a Forum | Terms of Service | Privacy Policy | Report the forum